Wzgórze Anglona było miejscem osadnictwa od epoki brązu i żelaza; miejsce to jest również identyfikowane z greckim miastem Pandosia, zapisanym na Tablicach Heraklei. Nazwa Pandosia nawiązuje do żyzności terenu, co w połączeniu ze strategicznym położeniem miejsca względem starożytnej sieci dróg pozwoliło na znaczny rozwój osady, zwłaszcza w okresie hellenistycznym (IV-III w. p.n.e.).Na szczycie starożytnej osady, w średniowieczu powstało nowe centrum, z którego do dziś pozostał jedynie kościół S. Maria di Anglona. Kościół istniał z pewnością w 1092 r., a niektóre struktury pochodzą z XI w., chociaż na jego obecny wygląd duży wpływ miały zmiany zachodzące na przestrzeni wieków: zachowane freski na ścianach kościoła pochodzą z XII i XIII w.; przekształcenie strefy absydy i dekoracyjny strój zewnętrzny można przypisać pierwszej połowie XIII w.; lewe skrzydło kościoła, absyda i obrazy świętych na filarach nawy pochodzą z XV w.W XIV wieku nastąpiło zniszczenie miasta Anglona, a katedra, choć ocalała, stopniowo traciła swój prestiż. W 1931 roku kościół został uznany za zabytek narodowy, jednak dopiero w latach 60-tych XX wieku rozpoczęto pierwsze renowacje zespołu architektonicznego i jego fresków.Wnętrze podzielone jest na trzy nawy dwiema stonowanymi kolumnadami wspierającymi spiczaste i ostrołukowe łuki i posiada głębokie prezbiterium zakończone absydą. Jest to najznamienitszy zabytek sakralny w okolicy i jeden z najwspanialszych kościołów w Basilicata. Na szczególną uwagę zasługują freski, które należą do najważniejszych przejawów artystycznych lukrecjowego średniowiecza. Z kompleksu sakralnego, oprócz cyklu fresków, na uwagę zasługuje czworokątna dzwonnica z podwójnymi oknami słupowymi o dwóch światłach, półokrągła absyda z wiszącymi łukami oraz wspaniały portal z końca XI wieku, zwieńczony figurami ludzkich twarzy, symbolami czterech ewangelistów z Barankiem w centrum oraz, po bokach, figurami świętych Piotra i Pawła.
