Top of the World
Collegiate Kilisesi'nin antik çekirdeği, 1097 tarihli küçük bir banliyö şapeli olarak ortaçağ duvarlarının dışında duruyordu. Yapının mimari sınırları ve artan inanan sayısı göz önüne alındığında, kilisenin emriyle üç nefli bir Latin haç planıyla genişletildi. 16. yüzyılın ikinci yarısında provost don Giuseppe La Pilosella. On sekizinci yüzyılın ilk yarısına kadar birkaç kez yeniden biçimlendirildi, 3 Şubat 1737'de Papa Clement XII'nin boğasıyla kolej unvanını aldı. 1732'de, Donato Sarnicola'ya yaptırılan geç Barok süslemelerin iç mekana görkemli bir görünüm kazandırdığı ve bunun Calabria Barok'un en yüksek örneklerinden biri olduğunu düşündüren başka restorasyonlar başladı. Çan kulesi (1817) ve kubbe (1794), 1862'de sarı ve yeşil Campania tarzı mayolika özellikleriyle kaplandı. Cephe, on dokuzuncu yüzyılın 40'larında neoklasik tarzda tamamlandı. Klasik sembolojilere sahip triglif ve metoplardan oluşan bir ip dizisi ile ikiye ayrılan alt seviye altı Dor pilastrıyla bölünmüştür, üst seviye boşluklarda çelenklerle çevrili dört İon pilastr tarafından desteklenen alınlık üzerinde yükselir. Spinelli di Scalea ailesinin kolları. Bugün bina orijinal Latin haç planını koruyor, yan neflerde her iki tarafta küçük kubbelerle örtülü açıklıklara bölünmüş beş şapel, orta nef ise on pencerenin baktığı bir beşik tonoz var. Yüksek sunağın uçlarında bir ciborium ve iki dua eden melek Pietro Bernini okuluna aitken, San Bernardino manastırından Madonna degli Angeli (1505), transeptteki bir sunak üzerine yerleştirilmiş, ünlü heykeltıraş tarafından yapılmıştır. güney Rönesans Antonello Gagini sağda. On sekizinci yüzyılın Napoliten okulunun bazı sunakları var. Yazarlar ve hatırladığımız en önemli eserler arasında: Francesco Lopez, L'immacolata (1747), L'Addolorata, San Giovanni Battista ve bazı azizler (1748) ve bazı eskizleri; Sarnelli ailesi, San Francesco di Sales Mucizesi (1747), Bakire'nin taç giyme töreni (1747) ve Madonna del Rosario ve bazı azizler; Giuseppe Tomajoli, San Giuseppe'nin Ölümü (1742) ve aynı dönemden bir San Giovannino; ve son olarak, Moralı ressam Lo Tufo tarafından Aziz Silvestro ve Giovanni Battista arasındaki Bakire (1763) ve Arafın ruhları. Ahşap eserler arasında Mario ve Agostino Fusco tarafından on sekizinci yüzyılın sonu ile on dokuzuncu yüzyılın başları arasında yapılan koro (1792), minber ve bazı kutsal dolaplar çok değerlidir. Apsisin dibinde, Colloreto manastırından gelen, on yedinci yüzyılın başlarından kalma çok renkli mermerden bir alınlık, Sant'Agostino ve Santa Monica heykelleriyle süslenmiş, ortasında dua eden Mary Magdalene ile Cosimo Fanzago veya Naccherino'ya, kanat iki çağdaş putti. Kutsallık da çok değerlidir. Antik kutsal sete ait, on altıncı yüzyılın sonlarına ait, yerel üretimden yapılmış nadir bir kesonlu tavanla örtülü, '500'den kalma mermerden kutsal yağlar için bir vaka var. Ayrıca, Kutsal Kabir'in bir taşı ve S. Francesco da Paola'nın Fransa'ya gitmeden önce Calabria'yı kutsamak üzere Sant'Angelo Dağı'ndaki bir kayaya bırakmış olduğu sandaletin ayak izi de dahil olmak üzere çok sayıda aziz kalıntısı vardır.
