Sicilya Arancini

Bu yemeğin adı (Katanya'da arancini, Palermo'da arancine) konusundaki tartışmalar yüzyıllardır devam etmektedir. Palermo'lu tarihçi Gaetano Basile bile bu konuda yorum yapmıştır. Basile'ye göre aslında bu tarifin adı, Sicilya mutfağının da sembolü olan portakallı lezzetli pirinç toplarının morfolojik benzerliğinden kaynaklanıyor. Bu nedenle tarihçi, bu yemeğin gerçek adının arancine olduğuna şüphe olmadığını söylüyor.Ve gerçekten de arancini ile sulu meyve arasındaki benzerlik açıktır. Ancak, Basile'nin kanıtlaması yeterli görünmemektedir. En azından bir Sicilya-İtalyan sözlüğünü kaynak olarak alan İki Sicilya Derneği'ne göre:"Etimoloji üzerine uzun yıllar süren tartışmalardan sonra, tarih Katanalılarla aynı fikirde görünüyor: Aslında, Palermo'da bile, İki Sicilya Krallığı döneminde 'arancinu' deniyordu. Batı Sicilya'da bu terimin yıllar içinde yanlış telaffuz edilmiş olması muhtemeldir ki bu durum Katanya bölgesinde yaşanmamıştır. Bu durum aslında Palermo'lu Giuseppe Biundi'nin 1857 tarihli Sicilya sözlüğünün keşfinin bir sonucudur.Aslında arancino, Sicilya'daki Sarazen egemenliği döneminde, ziyafetler sırasında masanın ortasına safranla tatlandırılmış, sebze ve etle çeşnilendirilmiş zengin bir pirinç tepsisi koyma geleneği varken ortaya çıkmıştır.Bu nedenle arancino'nun ilk versiyonu, o zamanlar henüz Amerika'dan ithal edilmemiş olan domates olmadan ve sade olarak yenen basit bir pirinç timbale idi.Ancak bu lezzetli tarife çıtır çıtır bir nota ve klasik yuvarlak şekil verme fikri pratik bir ihtiyaçtan kaynaklanıyor: Görünüşe göre Kral Frederick II bu yemeği o kadar çok sevmiş ki av seferlerine giderken yanında götürmek istemiş. İşte bu noktada arancino'nun kokulu ekmek kırıntıları doğmuş ve bu lezzetli pirinç timbale'i taşınabilir hale getirmek için ideal olmuştur.