Starożytny klasztor benedyktynów w Pompozie obejmuje dziś bazylikę z atrium, romańską dzwonnicę, salę rozdziału, salę Stilata, refektarz, akademik i Pałac umysłu. Budynki te w średniowieczu były jednym z najważniejszych na świecie ośrodków duchowości i kultury. Sprzyjające wydarzenia klimatyczne umożliwiły między VI A VII wiekiem. osada grupy benedyktyńskich mnichów z Rawenny, którzy wybrali wyspę między padem a morzem, co dla spokoju USA sprzyjało medytacji i ciężkiej pracy.
Jednak pierwsza wiadomość napisana o Pomposie pochodzi z 874 roku i dotyczy sporu sądowego między biskupem Rawenny a papiestwem. W ciągu następnego wieku i życia Klasztor przygotowywał go do pełnej niezależności od San Salvatore di Pavia i od Rawenny, co miało miejsce w 1001, dzięki umowie podpisanej od cesarza Ottona III i papieża Sylwestra II.
Darowizny i przywileje zwiększają siłę gospodarczą pompezji, nawet w sąsiednich dzielnicach Veneto i Romanii. Na początku XIV w. Opactwo Pompos posiadało jurysdykcję nad 49 kościołami rozsianymi po środkowych i północnych Włoszech. Wraz z pojawieniem się Świętego Guido Dei Strambiati w opacie Pomposa (1008-1046) rozpoczyna się najbardziej owocny okres opactwa benedyktynów, który później odwiedzą ważni ludzie, tacy jak San Pierre Damiani i Dante Alighieri. W tym samym okresie był mnichem Guido d 'Arezzo, któremu zawdzięcza "wynalezienie" nut muzycznych. Bardzo znana była również bogata biblioteka klasztorna, która widziała tutaj odrodzenie Studiów Klasycznych, literackich, religijnych, a następnie beznadziejnie zaginionych. Pałac umysłu, zbudowany nieco od kompleksu klasztornego, jest świadectwem sprawowania sprawiedliwości przez opata na terenach poddanych klasztorowi.
Przez wieki świetnością opactwa kwitły sztuki architektury i malarstwa, które pozostawiły nam szczególnie piękne trzy katedry, refektarz i salę kapituły. Tak więc, w wyniku katastrofalnych wydarzeń, które doprowadziły z tzw trasy do kilku dopływów, które można prześledzić do 1152 roku, interes ekonomiczny i kulturowy opuszcza terytorium przybrzeżne, teraz najechał z wody, a mnisi pozostawia Pomposa do nowego klasztoru San Benedetto Ferrara (1553).
Odbudowa opactwa Pompos została następnie przeprowadzona od końca " 800, kiedy wszystkie budynki zostały nabyte przez państwo i przywrócone do nowego życia. Wreszcie w 1976 r.powstało pompatyczne muzeum, które gromadzi w dużej komorze dawnego schroniska mnichów rzeźbiarskie szczątki, obrazy i inne dzieła sztuki związane z historią klasztoru.
