Top of the World
Patrici venecian Marcantonio Michiel përmend në "Lajmet e punimeve të vizatimit" të tij një pikturë të parë në Palazzo Vendramin në Venecia në vitin 1530: "fshati i kanavacës me stuhinë, me cingana [cigane] dhe ushtarin ... de man de Zorzi de Castefranco".Të gjithë kritikët e identifikojnë foton e përshkruar me këtë nga Giorgione. Të paktën deri në shekullin e 18-të ishte pjesë e koleksionit Vendramin.Më 1875 kaloi në pronësi të princave Giovanelli, të cilët në vitin 1932 ia shitën shtetit italian. Aktualisht ndodhet në Galeria dell'Accademia në Venecia.Gjenerata të tëra studiuesish kanë derdhur lumenj boje në një përpjekje për të kuptuar se çfarë përfaqëson "në të vërtetë" piktura.Çfarë marrëdhënie i lidh njerëzit e pikturuar në atë peizazh të bukur? A është qyteti i fortifikuar real apo imagjinar? Dhe pse është gati të shpërthejë një stuhi? Është një histori (mitologjike, biblike...), një alegori apo edhe një fantazi e pastër e artistit?Nuk është hera e parë që një pikturë i nënshtrohet interpretimeve të ndryshme (kujtoni vetëm Pranverën e Botticelli-t, por edhe Flagjelimin e Urbinos të Piero della Francesca-s dhe Dashurinë e Shenjtë dhe Profane të Titianit), por për Stuhinë, pozicionet e disa kritikëve janë madje të papajtueshëm. Dhe çdo studiues në propozimin e interpretimit "të tij" shkatërron ato që i paraprinë ... duke u rrëzuar nga ana tjetër nga kritiku tjetër.Më poshtë është një listë e shkurtër, jo shteruese e hipotezave të ndryshme.Deri në mesin e shekullit të 19-të skena u interpretua, ndoshta disi naivisht, si një portret i artistit me familjen e tij, dhe piktura titullohej Familja e Giorgione.Më pas, u mendua një përfaqësim i rrjedhur nga mitologjia e lashtë: ose nga Thebaid i Statius (Adrasto zbulon Hypsipyle në një pyll që po ushqen me gji Ophelte, djali i Likurgut) ose nga Metamorfozat e Ovidit (Deucalion dhe Pirrha, paraardhësit e njerëzimit). të mbijetuarit e Përmbytjes së Madhe).Disa e kanë konsideruar atë një kolazh "personifikimi" abstrakt: Kalaja (ushtari) dhe Charity (gruaja) në luftë të vazhdueshme kundër paparashikueshmërisë së Fortune (rrufeja që shpon retë).Disa të tjerë panë në të një interpretim të ndërlikuar ezoterik të historisë biblike të "Gjetjes së Moisiut" në brigjet e Nilit. Dhe po aq i ndërlikuar është interpretimi i atyre që e lidhin skenën me një roman alegorik të Rilindjes nga Francesco Colonna (Hypnerotomachia Polifili), plot referenca për hermetizmin egjiptianizues: gruaja është Isis dhe Venusi së bashku, "nëna e të gjitha gjërave", origjina dhe fundi. të gjithçkaje.Ka nga ata që vënë bast se janë Adami dhe Eva pas dëbimit të tyre nga Edeni: Adami pushon nga mundimet e tij, Eva thith Kainin e vogël, që lindi me dhimbje, qyteti në sfond është Edeni i humbur, rrufeja simbolizon hyjnoren. zemërim. Dhe kush pretendon se Tempesta është "mbulesa" e portretit të kapitenit venecian Erasmo da Narni të njohur si Gattamelata dhe e përfaqëson atë pranë Trevisos, qytetit, muret e të cilit ai duhej të rindërtonte.Dhe nuk mund të heshtim që në vitin 1998 një libër i J. Manuel de Prada, i titulluar pikërisht Tempesta, propozoi një lexim të ri, ndonëse të fiksionalizuar, të pikturës.
