Teatr Królewski w Parmie

Parmeński Teatro Regio narodził się z inicjatywy księżnej Marii Luigii, która uznała, że teatr Farnese jest zbyt skromny, by odzwierciedlać aspiracje miasta. W ten sposób w latach 1821-1829, według projektu Nicoli Bettoli, wybudowano Teatro Ducale, który został zainaugurowany 16 maja 1829 roku specjalnie skomponowaną przez Belliniego Zairą.Teatr zmienił nazwę po śmierci Marii Luigii, stając się najpierw Teatro Reale pod rządami Burbonów w 1849 roku, a następnie przyjął ostateczną nazwę Teatro Regio w 1860 roku. W 1868 roku Teatro Regio został przekazany przez państwo miastu Parma, ponieważ uznano, że jest to luksus nie do utrzymania pod względem ekonomicznym.Fasada teatru jest w stylu neoklasycznym i jest podzielona na cztery części. Pierwsza część składa się z architrawowanego portyku, druga z pięciu okien z trójkątnymi tympanonami, w trzeciej znajduje się centralne okno flankowane przez dwie płaskorzeźbione "sławy" stworzone przez Tommaso Bandiniego; wreszcie w ostatniej części znajduje się tympanon z lirą i dwiema antycznymi maskami.Foyer Teatro Regio, o kwadratowym kształcie i lakunarnym suficie wspartym na dwóch rzędach czterech kolumn, jest obecnie wykorzystywane do małych przedstawień. Na sklepieniu foyer znajdują się freski Giovan Battisty Azziego i Alessandro Cocchiego, natomiast ściany ozdobił Stanislao Campana.Sceny teatru, ozdobione przez Girolamo Magnaniego, mają kształt elipsy i można do nich wejść centralnie z foyer lub bocznie, aby dostać się do stu dwunastu lóż, z których się składają. W centrum tej ostatniej znajduje się loża książąt. Z kolei galeria ma niezależne wejście.Jeśli chodzi o dekoracje Teatro Regio, pracę powierzono Giovanowi Battiście Borghesi, który przedstawiał największych dramaturgów, takich jak Eurypides, Seneka, Goldoni, Plaut, Arystofanes, Metastasio i Alfieri. Kurtyna, również namalowana przez Borghesi, przedstawia "Triumf Mądrości" na cześć panowania Marii Luigii.