The Salone Margherita، اولین خواننده کافه ایتالیایی

این کافه در سال 1890 در Belle Époque افتتاح شد و اولین و مهمترین کافه سرای ایتالیایی بود. هر چیزی که به موفقیت آن کمک کرد بر اساس مدل مولن روژ معروف فرانسوی و فولیس برگر بود. بیلبوردها، منوهای کافه، زبانی که در آن صحبت می شود و حتی دخترهای نمایشی مستقیماً از پاریس آمده بودند. نماد زندگی سرگرم کننده و بی دغدغه، معبد زیبای سرگرمی، توده های بزرگ نخبگان اجتماعی-فرهنگی محلی را به خود جلب کرد. اما مهمتر از همه، دوران طلایی آواز کافه نشینی مصادف با آواز ناپلی بود.این سالن که در زیر گالری اومبرتو اول در ناپل واقع شده است، میزبان شخصیت های برجسته ای مانند شاهزاده خانم های پیگناتلی، گراس و پسکارا، کنتس های فلد و بونگی محترم در افتتاحیه خود بود. ماتیلده سرائو نیز در این شب گالا حضور داشت که اندکی بعد نوشت: "چه کسی می تواند شگفتی های زیبای این مکان ملاقات شیک را برشمرد؟ در حقیقت، هر عصر باید مبهوت شود، و این تنها به دلیل جاذبه های متعدد و همجنس گرایان است که عموم مردم به تعداد زیادی به آنجا می روند. همه را به سالن مارگریتا بشتابید و واقعاً چیزی پیدا خواهید کرد که روحیه شما را تازه کند، نه تنها ذهن و گوش شما، بلکه چشمان شما را نیز خوشحال کند، اوه بالاتر از همه چشمان شما…».سالن با اراده برادران مارینو متولد شد، اولین کسانی که فهمیدند یک فعالیت تجاری که جذابیت اجرای زنده با الهام از دنیای پاریس را ارائه می دهد چقدر می تواند سودآور باشد. در واقع، به لطف آنها بود که برخی از مشهورترین ستارگان بین المللی مانند بلا اوترو اسپانیایی یا کلئو د مرود فرانسوی روی صحنه رژه رفتند. همچنین در Salone Margherita بود که به اصطلاح sciantose، از اصطلاح فرانسوی chanteuse که به معنای خواننده است، اولین کار خود را انجام داد.قهرمانان این معبد از Belle Époque: آنا فوگز، لینا کاوالیری و ماریا چیامپی، مخترع "حرکت". Salone همچنین هنرمندانی با کالیبر Elvira Donnarumma، Raffaele Viviani، Gennaro Pasquariello و مخترع کمیک Nicola Maldacea را دید. معمولاً نمایش های پیشنهادی پشت سر هم و با فاصله ای بین نیمه اول و دوم ارائه می شدند. در پایان نیمه اول، یک شخصیت شناخته شده ظاهر شد که پس از آن تنها در پایان کل نمایش به معروف ترین کار خود پرداخت.نه به ندرت رقصندگانی که از واستو یا پالونتو آمده بودند، نام های خود را که ترانه سرایان آنها را مسخره می کردند، فرانسوی می کردند. بدین ترتیب «لیلی کانگی» در سال 1905، «آفرنجزا» اثر ماریو کاستا در سال 1894 و «نین تیرابوسچیو» معروف، نوشته سالواتور گامباردلا و آنیلو کالیفانو در سال 1911 متولد شدند.پس از جنگ، افول سالونه مارگریتا آغاز شد که در این بین تبدیل به پنجمین سینما در منطقه گالری اومبرتو شده بود. در دهه 70 به عنوان مکانی برای نابودی با وودویل و باله دیده می شد که دیگر به ظرافت اختصاص نداشت، که منجر به بسته شدن آن در سال 1982 شد. با خرید این سازه توسط خانواده باربارو، سالن به تدریج به درخشش باز می گردد. اکنون از طریق یک پلکان وارد via Verdi می‌شوید و در عصر یکشنبه می‌توانید به شب‌های تانگوی جادویی، به دور از قوطی‌های بی‌وجدان اواخر قرن نوزدهم دسترسی داشته باشید.