Theodolinda Şapeli

Güzel ve zeki bir hükümdar olan Kraliçe Theodolinda, MS 6. ve 7. yüzyıllar arasında bugünkü Po Vadisi topraklarında hüküm sürmüştür. Cesur dini tercihleri sayesinde, kadın olmasına ve dönemin parçalanmış siyasi durumuna rağmen, mühürlenmiş barbar istilalarının ardından iki halkın, Lombardların aidiyet duygusu ile Romalıların evlat edinme duygusu arasındaki bütünleşmenin mimarı olmuştur. Monza Katedrali'nin içinde yer alan aynı isimli şapel, 15. yüzyıl Lombardiya'sının en önemli sanatsal tanıklıklarından biri olan Teodolinda'ya adanmıştır.Merkezi apsisin solunda yer almaktadır. Şapel, 15. yüzyılın ilk yarısında Lombardiya'da faaliyet gösteren bir ressam ailesi olan Zavattari tarafından fresklenmiştir. Bir kapıyla çevrili olan şapel, kaburgalarla kaplı Gotik çokgen bir tonoza sahiptir ve Demir Taç ile Kraliçe Theodolinda'nın kalıntılarının 1308 yılında taşındığı lahde ev sahipliği yapmaktadır.Şapel, 1441-44 ve 1444-46 yılları arasında iki kez ve büyük olasılıkla bazı akademisyenlerin Zavattari ailesinin birçok üyesiyle özdeşleştirmeyi önerdiği dört farklı 'el' tarafından boyanmıştır. Dikkatli bir üslup analizine dayanarak, döngünün genel konseptinin ve tasarımının, ilk 12 sahnenin uygulanmasından da sorumlu olan Franceschino Zavattari'ye atfedilmesi gerektiğine inanıyorlar; sözde 'Monza'nın ikinci ustası',Muhtemelen Giovanni ile özdeşleştirilebilecek olan Gregory, bunun yerine 13 ila 34. sahneleri yönetmiş olmalıdır; Gregory daha sonra 35 ila 41. sahnelerden sorumlu olurken, 'Monza'nın dördüncü ustası', muhtemelen Ambrose, son dört sahnenin yazarı olacaktır. 1444 tarihini ve imzasını taşıyan 32. sahne, bazılarınca yalnızca döngünün şiirsel zirvelerinden biri olarak değil, aynı zamanda son arşiv bulgularının da doğruladığı gibi, birinci ve ikinci resim kampanyaları arasındaki kavşak noktası olarak kabul edilir.45 sahne, Kraliçe Theodolinda'nın öyküsünü Historia Langobardorum'un yazarı Paul Deacon (8. yüzyıl) ve Historia Langobardorum'un yazarı Bonincontro Morigia'nın (14. yüzyıl) tarihsel anlatımlarından aktarır.Chronicon Modoetiense. Yaklaşık 500 metrekarelik bir alanı kaplayan veÜst üste beş bölüm halinde düzenlenmiş olan anlatı, soldan sağa ve yukarıdan aşağıya doğru yatay bir seyir izler ve aşağıdaki gibi bölünmüştür 1'den 23'e kadar olan sahneler Bavyera prensesi Theodolinda ile Lombard kralı Autari arasındaki ön sevişme ve düğünü anlatır ve kralın ölümüyle sona erer; 24'ten 30'a kadar olan sahneler kraliçe ile ikinci kocası Agilulfo arasındaki ön sevişme ve düğünü tasvir eder; 31'den 41'e kadar olan sahnelerde Monza Bazilikası'nın kuruluşu ve ilk olayları, ardından Kral Agilulfo ve kraliçenin ölümü tasvir edilir; son olarak 41'den 45'e kadar olan sahnelerde Doğu İmparatoru Constant'ın talihsiz İtalya'yı yeniden fethetme girişimi ve Bizans'a üzücü dönüşü resmedilir.Sahneler ilerledikçe, anlatılan anların önemine bağlı olarak hikâyenin ritmi yavaşlar ya da sıkılaşır. Hikâyenin 28 kadar sahnesi de kraliçenin iki evliliğiyle ilgili düğün sahnelerine ayrılmıştır. Bu durum, Lombard kraliçesini 1441'de Francesco Sforza ile evlenen ve böylece Filippo Maria Visconti'nin Milano dükalığına geçme arzusunu meşrulaştıran Lombard düşesine bağlayan analojiye dayanarak, resimlerin Bianca Maria Visconti'ye bir övgü olarak da tasarlandığına inanılmasına yol açmaktadır.Saray hayatına dair pek çok sahne - danslar, partiler, ziyafetler, avlar - yanı sıra yolculuklar ve savaşlar ve kahramanlar tarafından sunulan dönemin modası ve kostümleri hakkında çok sayıda ayrıntı vardır: elbiseler, saç modelleri, dönemin kıyafetlerikahramanlar: kıyafetler, saç stilleri, silahlar ve zırhlar, mobilyalar, tavırlar ve tutumlar. Tüm bunlar 15. yüzyıl Milano'sunda sarayın durumu ve yaşamına dair en zengin ve en sıra dışı kavrayışlardan birini sunuyor.15. yüzyıl Milano'sundaki saray hayatı, dönemin İtalya'sının belki de en Avrupai ortamıdır.o dönem.Yazarlar tarafından kullanılan karmaşık süreç - fresk, kuru tempera, kabartma pastil, yaldız ve yaprak gümüşleme gibi farklı malzeme ve tekniklerin bir arada bulunduğu - atölyenin olağanüstü operasyonel çok yönlülüğünü gösterir ve saraylarda ve dönemin aristokrasisi arasında hakim olan görkemli iklime mükemmel bir şekilde yanıt verir.