Wieża Garisenda, wzniesiona w XII wieku przez szlachtę Garisenda, również Ghibellinów, ma 48,60 metrów wysokości i zwisa 3,22 metrów na północny wschód. W czasach Dantego, który wspomina o niej w sonecie poświęconym Garisendzie w 1287 roku i w Canto XXXI Piekła, miała ona 60 metrów wysokości.W latach 1351-1360 Giovanni da Oleggio, który zarządzał miastem w imieniu rodziny Visconti, kazał obniżyć ją o 12 metrów, obawiając się, że może się zawalić.Ze względu na zły stan zachowania wewnętrznych schodów, wieżę tę można zwiedzać tylko okazjonalnie.Jak powstawały wieże:Osiem wieków temu budowa wieży trwała od trzech do dziesięciu lat. Część bazowa nie przekraczała zwykle dziesięciu metrów, a pozostałe wymiary były uzależnione od wysokości. W tamtych czasach nie wykonywano odpowiedniego planu w takim rozumieniu, w jakim rozumiemy go dzisiaj, lecz sporządzano proste instrukcje, które były zrozumiałe zarówno dla zleceniodawców, jak i budowniczych.Ciekawy i starożytny był system używany do rysowania obwodu dla wykopu na ziemi:mistrz budowlany miał trzy sznurki z węzłami umieszczonymi przy wielokrotnościach trzech, czterech i pięciu, np. 15, 20 i 25 stóp (stopa bolońska odpowiada 38,0098 cm); sznurki te, umieszczone na ziemi, tworzą trójkąt prostokątny, a następnie, odpowiednio je przesuwając, kwadrat.Następnie prowadzono wykopy aż do osiągnięcia warstwy gliny wystarczająco solidnej, by utrzymać ciężar wieży, zwykle na głębokości około sześciu metrów, po czym zagęszczano grunt wbijając dębowe bale o długości około dwóch metrów. Następnie wykonywano fundamenty z mega mieszanki wapna, kamieni, żwiru i piasku do grubości około 15 stóp, po czym budowano podstawę z dobrze wyrównanych bloków selenitowych ułożonych jeden na drugim.Następnie rozpoczęto właściwą budowę techniką muru workowego, tj. wzniesiono dwie ściany z cegieł, jedną znacznie grubszą od wewnątrz i jedną od zewnątrz, połączone żebrami również z cegły, a szczeliny wypełniono mieszaniną zaprawy wapiennej, kamieni i piasku.Co 18-20 warstw cegieł pozostawiano w murze trzy lub cztery otwory, które służyły jako kotwy dla rusztowań potrzebnych do kontynuowania prac (otwory te istnieją do dziś).W miarę wznoszenia się, ściana wewnętrzna była przerzedzana, zarówno w celu zmniejszenia ciężaru konstrukcji, jak i stworzenia punktów podparcia dla poszczególnych pięter, a użyteczna przestrzeń wewnętrzna zwiększała się. Ostatnia część została wykonana wyłącznie z cegieł.
