Specyficzny obszar, na którym przygotowywane jest to danie, obejmuje gminy w dolinie rzeki Vomano i rzeki Tordino, a w mniejszym stopniu najbardziej wysunięty na północ obszar Val Vibrata i najbardziej na południe obszar Val Fino. Jest to specjalność gastronomiczna, która bierze swoją nazwę od Canzano, miasta, w którym powstały przepisy, i jest podawana na zimno, pokrojona na małe kawałki, które pokryte żelatyną z bulionu z indyka. Mięso ma jasny bursztynowy kolor, o pełnym, ale delikatnym smaku. Dość złożone przygotowanie zaczyna się od suchego oskubania indyka, który jest następnie myty i usuwa się tylko mostek. Następnie skrzydła i stopy są usuwane, a kręgosłup jest łamany wałkiem lub toporem. Kość biodrowa jest usuwana i jest używana podczas gotowania; plecy są starannie czyszczone, indyk jest dzielony, a ptak jest równomiernie solony. Uda są rozcięte w stawie i składane z powrotem do jamy ciała, a następnie indyk jest związany lub zszywany sznurkiem. Ptak umieszcza się w naczyniu z ceramiki (lub emaliowanym naczyniu z piekarnika) i dodaje się przyprawy (czosnek, leale bay i pieprz, usuwane na końcu), a następnie przykrywa się go wrzącą wodą. Naczynie umieszcza się w piekarniku (zgodnie z tradycją wypalanym drewnem) i pozostawia do gotowania przez około pięć godzin; Indyk odwraca się w połowie gotowania i w razie potrzeby dodaje się wrzącą wodę. Po ugotowaniu indyka soki koksujące są odsączane, a pozostałe kości są usuwane, a następnie umieszcza się je w innym naczyniu, a odtłuszczony bulion wlewa się na mięso, a następnie pozostawia do ostygnięcia, tworząc żelatynową powłokę. Danie najlepiej spożyć po dwóch dniach w lodówce (w temperaturze 0 - 4°C). Pierwszą osobą, która sprzedała indyka w stylu Canzano w latach 30., był Domenico Piersanti, lokalny rzeźnik, chociaż danie to było powszechne w lokalnych domach.
