Pisa'da bir duvar resmi yaratma fikri, Ne'deki sokaktaki toplantıdan sonra rastgele doğdu. Tema, bir bulmacada olduğu gibi, St. Anthony Manastırı'nın duvarının yüz seksen metrekaresini dolduran 30 figür arasındaki bağlantılar ve eklemler aracılığıyla görülebilen dünyadaki uyum ve barıştır.Her karakter barış içinde dünyanın farklı bir " yönünü " temsil eder:" insanlaşmış " makas, yılanı yenmek için erkekler arasındaki somut işbirliğinin, yani yanındaki figürün başını zaten yiyen kötülüğün görüntüsüdür. çocuğu tutan kadın fikri ifade eder annelikten, yunusu doğayla olan ilişkisine destekleyen iki adam. Çalışmaları yerleştirildiği sosyo-çevresel bağlamla uyumlu hale getirmek için, kendisini her zaman ayıran kromatik şiddeti zayıflatan, kısmen Pisan saraylarının ve bir bütün olarak kentin renklerini geri kazandıran ince tonlara sahip renkleri seçer. haring'in başından beri "kalıcı" olarak tasarlanan, geçici olmayan ve kitle iletişiminin kullanımında veya serisinde kaybolmaya mahkum olan tek eseridir, aslında onu yürütmek daha uzun sürer: bir hafta, diğer duvar resimlerini oluşturmak için kullanıldığı tek güne kıyasla. İlk gün, hazırlık taslağı olmadan siyah anahat çizgisini kendisi çizer, daha sonra kalan günlerde, renklerin kalitesini uzun süre sağlam tutabilecek akrilik temperayı seçerek boyaları sağlayan Caparol Merkezi öğrencileri ve zanaatkarlarının yardımıyla renklendirmeyi gerçekleştirir. Duvar resminin alışılmadık bir başlığı var: "TUTTOMONDO", halkla sürekli karşılaşma ve özdeşleşme arayışını özetleyen bir kelime, bu durumda kompozisyonun merkezine yerleştirilen yürüyen ya da koşan sarı karakter tarafından örneklendi. varsayımsal bir yoldan geçen ile aynı düzlemde. Duvar resminin otuz karakteri, Haring'in tipik canlılığına ve enerjisine ve Aıds'ten ölümünden birkaç ay önce, her şeyden önce bir yaşam ilahisi olan bir eserden ayrılmasına izin veren sürekli yaratıcı coşkusuna sahiptir.
