Trabucco to duża drewniana konstrukcja, prawdziwa maszyna rybacka, z platformą połączoną z przybrzeżną skałą przez duże bale sosnowe i dwoma, ale czasami więcej, antenowymi żurawami rozciągającymi się nad wodą, aby podtrzymać wielkie sieci rybackie, lepiej znane jako"trabocchetti". Włoscy rybacy przyjęli tę technikę ze względu na jej wykonalność w niesprzyjających warunkach pogodowych, ponieważ łowienie z solidności wysokiego, skalistego wybrzeża było preferowane przez próby przepłynięcia nad niebezpiecznie wzburzonym morzem. Do prawidłowego prowadzenia trabucco potrzebne są cztery osoby, dwie do obsługi wciągarek–choć dziś wciągarki są często sterowane elektrycznie i uruchamiane za pomocą prostego przełącznika–oraz dwóch kolejnych rybaków do monitorowania ryb i sieci.
Trabucchi są bardzo powszechne na wybrzeżu Gargano, zwłaszcza w obszarze między Vieste i Peschici, na północy regionu Apulia, i w Abruzji, w regionie Chieti. Trabucchi są zazwyczaj dużych rozmiarów i mają wielką wartość historyczną, do tego stopnia, że Park Narodowy Gargano chroni najstarsze z nich. Ich wartość społeczna i kulturowa jest bardzo ważna, zwłaszcza w świetle ich stuletniej tradycji na wybrzeżu Apulian. Bardzo dobrze widoczne w Apulii i Abruzji na Adriatyku, trabucco można również znaleźć na Morzu Tyrreńskim, na wybrzeżu Kalabrii, dowodząc, że te stare maszyny rybackie były szeroko stosowane przez wiele społeczności, w różnych częściach Morza Śródziemnego.
