Bin yıllık köylü uygarlığına tanıklık eden yeraltı petrol Fabrikası, eski Otranto topraklarının ekonomik ve sosyal kültürünün önemli bir parçasıdır. Buna göre, Zeytinlerin işlenmesiyle günlük yaşamın zorluklarıyla başa çıkmaya çalışan nüfusun büyük bir kısmının umutları bağlandı. Hipogean değirmenleri, son derece belirgin bir şekilde, insanın güçlü ve sabırlı elinin işaretlerini korur: daha sonra, daha yaygın olarak bilinen, taşla kazılmış değirmeni, zemin katta inşa edilenden daha çok tercih etmenin nedeni, ısı ihtiyacıydı. Aslında, yağ altı dereceye doğru katılaşır: bu nedenle, ekstraksiyonunun kolaylaştırılması için, zeytin preslemesinin gerçekleştiği ortamın ılık olması gerekiyordu. Bu, sadece bu özel Değirmen tiplerinin içine inşa edilen özel fırınlarla ısıtılan bir yeraltı bağlamında sağlanabilir. Bununla birlikte, buna ek olarak, tamamen ekonomik nitelikteki diğerleri de dikkate alınmalıdır. Kazılmış bir ortam elde etmek için işçilik maliyeti nispeten mütevazıydı, çünkü uzman personelin inşasını gerektirmiyordu, sadece silah gücü gerektiriyordu ve yapı malzemesinin satın alınması ve taşınması maliyetlerini içermiyordu. Yeraltı kırıcı, aynı zamanda, kasanın merkezinde bulunan açıklıklardan, maruz kalan hücrelerdeki Zeytin torbalarının hızlı ve doğrudan boşaltılmasına izin verme avantajına sahipti, yine bu zaman, zaman ve emek tasarrufu sağladı. Özellikle Mesagne topraklarında zeytin ağaçlarının yetiştirilmesi, yüzyıllar boyunca, antik kentte bir dizi yeraltı değirmeninin çiçeklenmesini belirlemiştir. Bunlar arasında, Palazzo Guarini'nin altında bulunan, yakın zamanda restore edilmiş. Bu ortamın geri kazanımı, geçmişte Mesagne'deki petrolün ekstraksiyon aktivitesinin önemini uygun bir şekilde göstermektedir. Değirmen, ağırlıklı olarak doğrusal olmayan bir desene sahip mafsallı bir plana sahiptir: merkezi alan, aslında, Zeytinlerin öğütülmesi için değirmen taşları tarafından işgal edilir. Etrafında, eski bir ısıtma fırını gözlemleyebileceğiniz ek odalar geliştiriliyor. Yıllar boyunca, kullanılan inşaat tekniklerinin ve malzemelerin karşılaştırmalı bir analizi ile eserin tarihlendirilmesi hakkında hipotezler öne sürülmüştür, bu da Bizans dönemine atfedilmiştir, ancak kemer, muhtemelen diğer ortamlara erişim, geç Ortaçağ'a kadar uzanmaktadır. Daha modern olan, sarayın on yedinci yüzyıl yapısının dayandığı varil tonozlarıdır, ancak petrol toplama tankları ve işleme katılan işçilerin Barınağı için Odalar hala görülebilir. Bu yeraltı petrol Fabrikası, tarihi merkeze dağılmış 28 kişiden biridir ve bazıları yakın zamanda ortaya çıkmıştır.
