Top of the World
700 Yılında İskenderiye Kalesi inşa edildi: Avrupa'nın en önemli askeri kalesi hala sağlam. Tanaro'nun kıyısındaki Savoy tarafından inşa edilen bina, o zamanlar olması gerektiği gibi görünüyor: sadece kırsal alan ve ovayla çevrili bir yıldız. 1703 yılında İspanya Veraset savaşı sırasında Avusturya İmparatoru ile Savoy Dükü Victor Amadeus II arasında imzalanan İttifak Birliği Antlaşması sonucunda dünyaya gelen Dük, Habsburg İmparatorluğu'nun yanında yer almasının ödülü olarak Alessandria ve Valenza eyaletlerine ve Po ile Tanaro arasında bulunan topraklara transfer edildi. 1707'de Alessandria şehri resmen Savoy eyaleti topraklarına resmen bağlandı ve derhal, projesi askeri mühendis Ignazio Bertola'ya emanet edilen müstahkem bir kalenin inşasıyla güvenliğini artırma ihtiyacı açıktı. İskenderiye Kalesi'nin inşası, Savoy devletinin ovaya Alpin erişimini engellemek için bir kale sistemi içeren kapsamlı bir savunma programının parçasıydı: Piccolo ve Gran San Bernardo'nun geçitlerini kontrol etmek için Bard kalesi, Susa yakınlarındaki Brunetta'nınki ve Chisone Vadisi'ndeki Fenestrelle. Zaten var olan Cuneo ve Saorgio kaleleri ve Tanaro Vadisi'ndeki Ceva kalesiydi. Böylece Kale, Piedmontese savunma sisteminin merkezi unsuru haline gelecekti. Napolyon Bonapart'ın ilk İtalyan kampanyasında (1796) Piedmontese birliklerinin yenilgisinden sonra, Kale ve İskenderiye şehri Fransız egemenliğine girdi. Üç yıl sonra avusturya-Rus kuvvetleri Fransızları silahlarını bırakmaya zorladı. Fakat zaten 14 Haziran 1800'de, Marengo Savaşı'nın bir sonucu olarak, Fransızlar kaleyi ve şehri tekrar ele geçirdiler. Napolyon, bu noktada, Fenestrelle kalesi, Torino Kalesi ve İskenderiye Kalesi dışında, Piedmont'un savunma aygıtını oluşturan tüm kalelerin yıkılmasına karar verdi. Gerçekten de, ikincisi, condottiero'nun niyetine göre, Po Vadisi'ndeki en büyük Fransız savunma çalışması ve İtalya'daki askeri operasyonlar için gerekli olan önemli bir lojistik merkezi haline gelecekti. Bu nedenle İskenderiye, mevcut Kale ve Bormida kıyılarına inşa edilmesi amaçlanan ancak orijinal projesi hiçbir zaman gerçekleştirilmeyen başka bir kale tarafından desteklenen büyük bir yerleşik kampın rolünü üstlenmeye başladı. Fransız İmparatorluğu'nun çöküşüyle İskenderiye, Savoy devleti'ne yeniden entegre edildi. Kale, 1821'deki ayaklanmalar sırasında hala tarihin sahnesiydi: Piedmontese Garnizonunun askerleri Yükseldi ve kaleyi ele geçirdi, Kral Vittorio Emanuele'ye bağlılık ilan etti, ancak İspanyol Anayasasının ilan edilmesini talep etti. Tahtın varisi Charles Albert önce desteğini sundu ve sonra geri çekti. O zaman anayasacılar, İspanyol Anayasasını ilan ederek ve Avusturya'ya savaş ilan ederek Kalede üç renkli carbonaro'yu büyüttüler. Daha sonra I. Victor Emmanuel tarafından tahta geçen Charles Felice birlikleri anayasacı orduları yendi ve İskenderiye kalesini yeniden ele geçirerek ayaklanma hareketlerini bastırdı. 1833'te Kale, Giuseppe Mazzini'nin genç İtalya'sının bir üyesi olan Andrea Vochieri'nin hapishanesiydi. 1855-1857 yılları arasında yeni savunma çalışmaları yapıldı: kaleler Bormida, Acqui ve demiryolu. İskenderiye, Tanaro-Bormida nehri sisteminin kontrolü için yerleşik bir kamp haline geldi. Avusturya'ya karşı ikinci kurtuluş Savaşı sırasında, Kale ve İskenderiye'nin yerleşik kampı bir kez daha savunma sisteminin merkezini ve Napolyon III Fransız ordusunun lojistik merkezini temsil etti ve Avusturya tarafından saldırıya uğrayan Piedmont'un yardımına koştu. Ordunun Komuta merkezi haline gelen İtalya Krallığı'nın ilan edilmesiyle, Kalenin işlevleri, ikinci dünya Savaşı'na kadar birkaç kez odada bulunan Ravenna Bölümünün 37.Piyade Alayı da dahil olmak üzere çeşitli alayların garnizonunun kışlalarına düştü. 1943'ten 1945'e kadar Kale Almanlar tarafından işgal edildi. 1950'lerde 52. saha Ağır Topçu Alayı'na ev sahipliği yaptı. 2007 Yılında Kale Savunma Bakanlığı tarafından resmen hizmet dışı bırakıldı.
