Калисои Санти Марселино ва Фесто

Калисои муқаддасон Марселино ва Фесто дар Ларго Марселино ҷойгир аст, ки дар он ҷо аз асри ҳафтум инҷониб як маҷмааи монастир иборат аз ҷои ибодат ва ду дайри занонаи Базилия мавҷуд буд [харита]. Дар ибтидо аввалин дайри сохташуда ба муқаддасон Марселлин ва Петрус бахшида шуда буд, дар ҳоле ки аз асри VIII ба он сохтори дигаре, ки ба муқаддасон Фестус ва Дезидериус бахшида шуда буд, бо амри усқуф ва герцоги Неапол Стивен II илова карда шуд. Дар асри нӯҳум, дайри аввал бо хоҳиши бевазани герцоги Неаполь барқарор карда шуд, дар ҳоле ки дуюмаш дар соли 1565 пахш карда шуда, ба монастири қаблӣ пайваст. Дар соли 1567, то соли 1595, ба шарофати лоиҳаи меъмор Ҷован Винченцо делла Моника, ки ду конвентро комилан муттаҳид кардааст, корҳои барқарорсозии тамоми сохтор гузаронида шуданд. Дар соли 1626 инчунин барои сохтмони калисои наве, ки ҳоло ба маҷмааи муқаддасони Марселино ва Фесто табдил ёфтааст, оғоз ёфт, ки ба Пьетро Д'Апуззо ва Ҷован Ҷакомо ди Конфорто супурда шудааст, ки дар ғанӣ гардонидани ҷои ибодат бо асарҳои офаридаи баъзе машҳуртарин рассомони дар Неапол дар он давра фаъол. Баъдан, дар соли 1707 корҳои фасадро ҷалб карданд, дар ҳоле ки тақрибан дар миёнаи асри XVIII дар тамоми маҷмаа барқарорсозии нав анҷом дода шуд. Лоиҳа ба меъморон Марио Ҷофредо ва Луиҷӣ Ванвителли супурда шуд ва пас аз барканории якум, дуюмаш маконро бо сохтмони Ораторияи Толори муқаддас дар соли 1772 оро дод. Дар соли 1808 дайр таъқиб карда шуд ва дар асри 20 таъин шуд, ки баъзе биноҳои донишгоҳӣ ва аз соли 1932 осорхонаи палеонтологияро ҷойгир кунад. Дар дохили калисо, ки дорои як неф бо калисоҳои паҳлӯ ва гунбаз аст, пеш аз ҳама бо ороишоти мармарӣ ва чӯбӣ, ки онро зинат медиҳанд, хос аст. Бартарии он аз ҷониби Луиҷӣ Ванвителли дар асри 18 тарҳрезӣ шуда, аз ҷониби устодони мармар Антонио Ди Лукка ва Доменико Туччи дар байни солҳои 1759 ва 1767 сохта шудааст. Аз тарафи дигар, ҷӯйҳои чӯбӣ кори Ҷузеппе Д'Амбросио мебошанд, ки онҳоро дар байни мармар офаридааст. 1761 ва 1765 Қурбонгоҳи баланд, ки соли 1666 аз ҷониби Дионисио Лаззари сохта шудааст, аз ҳайкалҳои Лоренцо Ваккаро, ки Сан Марселино ва Сан-Фесторо намояндагӣ мекунад, ғанӣ гардонида шудааст. Дар даромадгоҳ расми Ҷузеппе Симонелли мавҷуд аст, ки гузариши Баҳри Сурхро тасвир мекунад, дар ҳоле ки фрескаҳои гунбаз аз ҷониби Белисарио Коренсио (1630-1640) мебошанд. Дар байни корҳое, ки як вақтҳо калисоро оро медоданд, мо баъзе корҳоро ба ёд меорем, ба монанди тасвири Сан Вито, ки дар калисои аввал дар тарафи рост ҷойгир аст ва аз ҷониби Баттистелло Караччило, Сегонаи муқаддас ва Оилаи муқаддас дар шифт, расмҳои Массимо Стансионе, инчунин муаллифи рангҳои дигари паҳлӯ, баъзе Путтини дар Каппелоне ди Сан-Бенедетто, ки аз ҷониби Ҷузеппе Санмартино муҷассама шудааст ва инчунин дар ҳамон Каппелоне, Сан Бенедетто аз ҷониби Франческо Де Мура. Пас аз он монастир аз ҷониби Ҷован Винчензо Делла Моника дар байни солҳои 1567 ва 1595 сохта шудааст. Нақша росткунҷаест ва сохтор аз ҷониби сутунҳо дастгирӣ карда шуда, бо ороишҳои пиперно оро дода шудааст. Дар марказ як боғи зебо бо фаввораҳои гуногун, яке аз сангҳои лава.