Сан-Франчэска-дэль-Дэзерта - невялікі ціхі востраў у Венецыянскай лагуне, размешчаны паміж востравам Бурана і востравам Сант'Эразма.
Востраў Сан-Франчэска з'яўляецца домам для францысканскага манастыра (меншых братоў), заснаванага ў 1230 годзе. Ён акружаны пясчанымі адмелямі і ахінуты па перыметры кіпарысамі і соснамі.
У старажытнасці востраў Сан-Франчэска-дэль-Дэзерта называўся Isola delle Due Vigne і належаў венецыянскаму двараніну Якапа Міхіэлю.
Кажуць, што ў 1220 г. Сан-Франчэска Асізскі на кароткі час застаўся там у адступленні, вяртаючыся з Усходу і з Пятага крыжовага паходу (не для барацьбы, а для мірнай сустрэчы Малек-эль-Камеля, султана Егіпта).
У той час на востраве ўжо існавала невялікая візантыйская царква, дзе святы Францішак спыняўся, каб паразважаць і памаліцца разам з братам Ілюмінатам Рыеці, сваім спадарожнікам.
У 1233 годзе Якапа Міхіэль ахвяраваў востраў ордэну францысканцаў, і з гэтага моманту «Isola delle Due Vigne» быў перайменаваны ў «Isola di San Francesco».
З-за хвароб і пошасцяў, такіх як малярыя, якія распаўсюдзіліся ў гэтых балоцістых раёнах, у 400 годзе востраў быў пакінуты на кароткі перыяд: менавіта з гэтай нагоды суфікс "дэль Дэзерта" (Пустыня) быў ужыты да яго імя, перайменаваўшы яго ў Востраў Сан-Франчэска-дэль-Дэзерта.
Пачынаючы з 400 года і далей Сан-Франчэска-дэль-Дэзерта заўсёды знаходзіўся пад кіраваннем Ордэна францысканцаў, за выключэннем пачатку дзевятнаццатага стагоддзя (1808), калі войскі Напалеона ператварылі востраў у склад і трутнік.
У 1858 годзе дзякуючы працы падрэ Бернардына да Портагруара востраў быў перададзены дыяцэзіі Венецыі, што дазволіла манахам аднавіць манастыр, які дзейнічае і сёння.
Да вострава можна дабрацца толькі на асабістым транспарце або на таксі, і вы можаце наведаць яго і застацца там на некалькі дзён пасля ўзгаднення з манахамі, якія жывуць там.
