Тоҷи оҳанин яке аз муҳимтарин ашё дар таърихи масеҳияти ғарбӣ буда, ҳамчун ёдгории нохун муқаддас аст. Шумораи зиёди тоҷгузориҳо, ки бо диадеми гаронбаҳо сурат мегирифтанд, мебуд. Он аз шаш лавҳаи тиллои ороишӣ иборат буда, дар дохили ҳалқаи филизӣ мавҷуд аст, ки тибқи анъанаи қадимӣ яке аз мехҳо барои маслуб кардани Масеҳ истифода шудааст, ки онро муқаддас Елена соли 326 пайдо карда, дар диадемияи писараш гузоштааст. Константин.Он дар калисои Монза, дар калисои Теодолинда нигоҳ дошта мешавад, ки аз ҷониби Заваттарӣ дар байни солҳои 1444 ва 1446 бо ҳикояҳои маликаи Лонгобард, шоҳасари рассомии дер готикӣ зебо тасвир шудааст. Симои Теодолинда (570-627), маликаи Бавария аз эътиқоди католикӣ, ки соли 589 бо подшоҳи Ломбардҳо издивоҷ кардааст, пур аз дилрабоӣ аст: вай барои бунёди шаҳр ва калисои Монза масъул буд.
