صومعه اسپینتو به تنهایی در دره ای کوچک در پای مونته سیتونا، در قلمرو دهکده Sarteano قرار دارد که در نزدیکی Radicofani، از Via Francigena، مسیر اولیه زیارت در اوایل قرون وسطی و پیوندی بین قاره می گذرد. اروپا و رم.در دهه 1980 به عنوان صومعه Vallombrosan در S.S. ترینیتا به خواست ویلا، بیوه کنت پپونه اول ماننتی از سارتیانو، برای قرنها صومعه حکومت بندیکتین، سپس سیسترسیون، پرشور در مطالعات، محصولات کشاورزی و پذیرایی از زائران، در ترکیبی کامل از زندگی فعال و متفکرانه بود.صومعه ابتدا تحت حفاظت Orvieto (1120) قرار می گیرد، سپس تحت حفاظت جمهوری سینا قرار می گیرد و تا سقوط آن و گنجاندن آن در دوک نشین مدیچی فلورانس از آن پیروی می کند.علیرغم شرایط نامطمئن سیاسی، دوره حداکثر شکوه اقتصادی صومعه دقیقاً در قرون XII تا XIV رخ داد. بنابراین نیاز به حفاظت از دارایی های آن، که به یک پادگان مسلح سپرده شده است و ساخت آثار استحکامات در مجموعه معماری صومعه، به ویژه در کلیسا که آثار آن را در موقعیت های کمان پولادی حفظ می کند، ایجاد می شود.حتی در دورههای ثروتمندی، صومعه به قانون دقیق بندیکتین پایبند است: قد اخلاقی بالای راهبان در واقع باعث میشود که آنها به عنوان بازپرس و قاضی در اختلافات مدنی انتخاب شوند.در سال 1627، پاپ اوربان هشتم، صومعه اسپینتو را از دستور والومبروسان حذف کرد تا آن را به سیسترسیان بسپارد. به همین مناسبت پاپ به کلیسای اسپینتو کوپه گرانبهایی را می دهد که هنوز در آنجا نگهداری می شود.صومعه تا زمان سرکوب آن در سال 1783 تحت فرمان سیسترسیان باقی خواهد ماند، از آن تاریخ ابی به عنوان یک مزرعه ویلایی که توسط برادران غیر روحانی اداره می شود باقی می ماند و دارایی آن در میراث Spedale degli Innocenti فلورانس مصادره می شود.در سال 1830 ابی شروع به ورود به مالکیت افراد خصوصی کرد که در تعداد زیادی دنبال شد.
