ساعتهای شش ساعته، «به اصطلاح به سبک رومی، ساعتهای خاصی هستند که تقسیمبندی سنتی زمان را در ساعت دوازدهم نشان نمیدهند، بلکه در ششم نشان میدهند. این ساعتها ساعتهای آفتابی هستند که با صدای ناقوسها نشان میدهند که ساعتهای ایتالیایی باستانی در رم توسط کلیسا در اواخر قرن سیزدهم به تصویب رسید. این ساعتها با در نظر گرفتن شروع اندازهگیری زمان از عصر آو ماریا، اندکی پس از غروب آفتاب، و دیگر از نیمهشب، همانطور که مرسوم بود، مشخص شدند. بنابراین چهار دور کامل عقربه برای رسیدن به 24 ساعت مورد نیاز بود، بنابراین روز را به چهار بازه 6 ساعته تقسیم کرد. برای اطمینان از درک بهتر زمان، به اصطلاح ریبوتا نیز ارائه شد: پس از حدود یک دقیقه، همان تعداد ضربه تکرار شد تا زمان حتی برای افراد حواسپرتی قابل درک باشد. متعاقباً تهاجم نیروهای ناپلئونی به قلمرو ایتالیا رخ داد که منجر به ایجاد ساعت موسوم به اولترامونتان یا فرانسوی شد که در آن روز از نیمه شب شروع می شد و به دو بازه دوازده ساعته تقسیم می شد. به طور خلاصه، این نوع شمارش زمان در سراسر اروپا پذیرفته شد. دولت پاپ، زمانی که فرانسوی ها حذف شدند، تلاش کرد تا اندازه گیری باستانی زمان را بر اساس ساعت های ایتالیایی احیا کند، اما مجبور شد از آن دست بکشد و به نوبه خود روشی را اتخاذ کند که اکنون به یک روش شمارش جهانی تبدیل شده بود.
