سان فرانچسکو دل دزرتو جزیره ای کوچک و آرام در تالاب ونیز است که بین جزیره بورانو و جزیره سنت اراسمو قرار دارد.
جزیره سان فرانچسکو خانه یک صومعه فرانسیسکن (Minor Friars) است که در سال 1230 تأسیس شد. این جزیره توسط ساحل های شنی احاطه شده است و اطراف آن توسط سرو و کاج پیچیده شده است.
در قدیم جزیره سان فرانچسکو دل دزرتو، Isola delle Due Vigne نام داشت و متعلق به نجیب زاده ونیزی یاکوپو میشیل بود.
گفته می شود که در سال 1220 سان فرانچسکو داسیسی برای مدت کوتاهی در آنجا عقب نشینی کرد و از شرق و از جنگ صلیبی پنجم بازگشت (نه برای جنگ، بلکه برای ملاقات مسالمت آمیز ملک الکامل، سلطان مصر).
در آن زمان، در جزیره از قبل یک کلیسای کوچک بیزانسی وجود داشت که در آن سنت فرانسیس توقف کرد تا با راهب ایلومیناتو دا ریتی، همراهش در سفر، فکر کند و دعا کند.
در سال 1233 جاکوپو میشیل جزیره را به فرمان فرانسیسکن اهدا کرد و از این لحظه "Isola delle Due Vigne" به "Isola di San Francesco" تغییر نام داد.
به دلیل بیماری ها و طاعون هایی مانند مالاریا که در این مناطق باتلاقی شیوع پیدا کرد، در سال 400 این جزیره برای مدت کوتاهی متروک شد: به همین مناسبت بود که پسوند دل دزرتو (کویر) بر او اطلاق شد. نام، تغییر نام آن در جزیره سان فرانچسکو دل دزرتو.
از سال 400 به بعد، سان فرانچسکو دل دزرتو همیشه توسط فرمان فرانسیسکن ها اداره می شد، به استثنای اوایل قرن نوزدهم (1808) که سربازان ناپلئون جزیره را به انبار و جعبه چوب تبدیل کردند.
در سال 1858، از طریق کار Padre Bernardino da Portogruaro، این جزیره به اسقف نشین ونیز داده شد، که به راهبان اجازه داد تا صومعه را که حتی امروزه فعال است، دوباره بسازند.
دسترسی به این جزیره فقط با وسایل حمل و نقل شخصی یا تاکسی امکان پذیر است و می توانید پس از توافق با راهبانی که در آنجا زندگی می کنند، از آن دیدن کنید و چند روزی در آنجا اقامت کنید.
