تاریخچه میدان در نیمه دوم قرن چهاردهم آغاز می شود، زمانی که شاهزادگان ساووی-آکایا تصمیم گرفتند بلوک های مجاور قلعه و دیوارهای شهر را خراب کنند و منطقه ای نماینده برای رویدادهای سلسله ای ایجاد کنند.این فضا تنها از اواخر قرن شانزدهم، به لطف مداخلات معماران اسکانیو ویتوزی (1587)، که بال غربی را با ساختمانهای طاقدار، Amedeo di Castellamonte و Filippo Juvarra ترتیب دادند، به یک "مربع" تبدیل میشود.دومی در ضلع غربی میدان، نمای تاریخی را در کنار قلعه (1718-1721) و غرفه ای برای نمایشگاه های کفن ساخت که در عصر ناپلئونی برچیده شد و با دروازه Pelagio Palagi که در مقابل آن قرار داشت جایگزین شد. کاخ سلطنتی (به نام dei Dioscuri، 1835-1842).در مرکز Palazzo Madama قرار دارد، یعنی قلعه باستانی که میدان نام خود را از آن گرفته است، که توسط سه بنای تاریخی احاطه شده است: جلوی نما، یکی که به پرچمدار ارتش ساردین اختصاص داده شده است (وینچنزو ولا، 1857-1859) ، در جنوب به شوالیه های ایتالیا (پیترو کانونیکا، 1923) و در شرق به امانوئل فیلیبرتو دوک آئوستا (1937، بر اساس طرحی از یوجنیو بارونی).
