چیتی

طبق افسانه ها، ریشه آن به یونانیان باز می گردد. همان جغرافیدان استرابن در قرن اول پیش از میلاد آن را از آرکادیان یونان می‌سازد که به یاد شهر تگه‌آ نام تگیت را بر آن نهادند.اما اگر منشأ آن چندان روشن نباشد، بقایای باستان‌شناسی متعددی وجود دارد که طی کاوش‌های اخیر و دوردست آشکار شده است که نظر کسانی را که قدمت آن را به قرن‌های قبل از میلاد می‌رسانند توسط ماروچینی‌ها تایید می‌کند، قبیله‌ای که ما فقط تاریخی از آن داریم. اخبار زمانی که، همراه با آن ازآلرسی، دی پلینی و دی فرنتانی به دلیل حضور غیرمستقیم در لیگ سامنیت مقابل رم توسط رومیان تحت سلطه قرار گرفتند.منابع ماهیان خاویاری تیت باستان نیز به ما می‌گویند که این بار با رومی‌ها در جنگ علیه پیرهوس، در جنگ در گل، در جنگ‌های پونیک و در جنگ مقدونیه شرکت کرد.در دوره امپراتوری روم، شهر Teate به شکوه استثنایی می رسد و با بناهای تاریخی (تئاتر، حمام و غیره) که بقایای آنها آشکار شده است، غنی شده است. مقر دادستان امپراتوری بود. با ظهور مسیحیت، تیت نجیب، که مردانی شناخته شده و مورد قدردانی را حتی در روم به دنیا آورده بود، نه بدون تضاد، از واقعیت جدید مبتنی بر کلام مسیح استقبال می کند و با آن سازگار می شود. در قرن چهارم، اسقف و قدیس، جوسینو بود که کلیسای تئاتین را مستحکم و سازماندهی کرد. ما اخباری از شهر در قرون وسطی به عنوان شهری در برخورداری کامل از حقوق مدنی خود داریم. در سال 801 توسط پیپین پسر شارلمانی ویران شد، اما پس از برخاستن از ویرانه های آن، دوباره درخشید. در حدود سال 1000، نورمن ها آن را به یکی از مهم ترین مراکز خود تبدیل کردند و بعدها هنوز، در قرن های سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم، آراگونی ها و آنژوین ها آن را به بزرگترین شکوه خود بازگرداندند. چیتی در واقع به پایتخت آبروزو سیترا ارتقا یافت.آلفونسو پنجم آراگون آنقدر از آن طرفداری کرد که آن را مقر نایب السلطنه قرار داد. در قرن شانزدهم، این شهر به درجه یک کلان شهر ارتقا یافت و مقر اسقف اعظم شد که توسط جیووانی پیترو کاراتا اداره می شد. او بعداً پاپ اول چهارم خواهد بود. پس از یک زندگی که مشخصه آن تأثیر برجسته کلیسایی بود، در قرن هجدهم، چارلز سوم بوربن تمایل خاص خود را مجدداً تأیید کرد تا اینکه پس از ابراز مخالفت خود، گاهی پنهان، گاهی آشکار به فرانسوی ها، و وفاداری خود به بوربن ها، نسبت به بوربن ها بی احساس شد. فریاد آزادی که از سراسر ایتالیا می آید، او با بهترین پسرانش در مبارزه برای استقلال شرکت می کند. در سال 1860 ویتوریو امانوئل دوم در شهر با افتخارات فراوان پذیرفته شد و به پیروزی رسید.