کلیسای جامع سنت جاستین

در سال 1335 بارتولومئو دی جاکومو سه طبقه اول برج ناقوس را بلند کرد که در سال 1498 توسط آنتونیو دا لودی تکمیل شد و ناقوس برج و تاج آن را به شکل یک معبد هشت ضلعی ساخت. بین پایان 1500s و اوایل قرن 17th، اسقف اعظم Matteo Saminiato کلیسا را بازسازی کرد و فونت تعمید ساخته شده از پورفیری ورونا را در سال 1599 ساخته شد. در سال 1703 یک زلزله ویرانگر باعث فروریختن برج ناقوس شد. بین سال‌های 1764 و 1770، اسقف اعظم فرانچسکو برانچیا کلیسا را کاملاً متحول کرد و به آن ظاهر فعلی‌اش داد. تزیین طاق در اواسط قرن نوزدهم انجام شد. توسط هنرمند محلی دل زوپو.در قرن بیستم معمار Guido Cirilli "طراحی سبک" کل مجموعه مذهبی را انجام داد. مرحله اول مداخله، در دهه 10 قرن گذشته، بیشتر مربوط به جداسازی برج ناقوس و تثبیت آن بود. متعاقباً با حبس کردن آن در یک ظرف بنایی که هیچ یک از قسمت های ساخت و ساز قبلی را در معرض دید باقی نگذاشت، روکشی برای ساختمان ایجاد کرد. او بدنه کلیسای جامع را با برج ناقوس با طراحی یک درگاه شیروانی شکل که در بالای آن جلوی نما قرار دارد، متحد کرد. او برج ناقوس را با بازسازی کاسپ ادغام کرد. بین سال‌های 1970 و 1976، کارهای مرمت و تثبیت در کل ملک انجام شد و به لطف مداخله ماریو مورتی، سرپرست وقت، ساختار اوایل قرون وسطی دخمه را با تخریب دکوراسیون باروک آشکار کرد.در پروتستان و دبیرخانه نقاشی‌های ارزشمندی از ساوریو پرسیکو، پیرو درخشان نقاش ناپلی قرن هجدهم، فرانچسکو سولیمنا، وجود دارد، محراب اصلی در پرسبیتری، ناباوری سنت توماس را به تصویر می‌کشد، در حالی که تله‌ری دبیرخانه « شستن پاها» و «شام آخر». بوم نقاشی پرسیکو نیز در کلیسای کوچک لقاح معصوم به سفارش اسقف اعظم نیکولا سانچز د لونا (محراب سمت چپ گذرگاه) وجود دارد. حضور یکی دیگر از شاگردان Solimena جالب است: Ludovico de Majo، که بوم نقاشی از او را در کلیسای کوچک اختصاص داده شده به San Gaetano (محراب سمت راست گذرگاه) می‌یابیم. قابل توجه گروه کر چوبی ارزشمندی است که در سال 1769 توسط فردیناندو موسکا، بزرگترین حکاکی در آبروزو ساخته شد.سرداب کلیسای جامع سن جوستینو دارای پلانی نامنظم است که به شش شبستان کوچک از دو خلیج تقسیم شده است. تا به امروز به نظر می رسد که تماماً از آجر با عناصر سنگی فقط در سرستون ها و در ستون های تیر ساخته شده است. در سردابه تکه‌هایی از نقاشی‌های دیواری مربوط به قرن باقی مانده است. چهاردهم و پانزدهم و یک کشتی مرمری که در آن آثار سان جوستینو، قدیس حامی چیتی و اولین اسقف شهر نگهداری می شود، که در سال 1432 توسط اسقف مارینو دل توکو مجسمه سازی شد.تصویر کنونی سردابه نتیجه کارهای مرمتی است که بین سال‌های 1970 و 1976 انجام شده است، که با مداخله ماریو مورتی، سرپرست وقت، ساختار اوایل قرون وسطی با تخریب دکوراسیون باروک آشکار شد. مورتی تمام تزئینات گچبری باروک را حذف کرد تا ساختار قرون وسطایی باستانی ساختمان را دوباره کشف کند.در مجاورت دخمه، کلیسای کوچک برادری ساکرو مونت دی مورتی، یک نمونه قابل توجه از سبک باروک با گچ بری های طلاکاری شده باشکوه که به طرز ماهرانه ای توسط گچکار لومبارد، جیوان باتیستا جیانی، استاد دست بسیار ارزشمند و برای این نوع از اهمیت فراوان ساخته شده است، قرار دارد. دکوراسیون در منطقه ما . تمام تزیینات کلیسای کوچک بسیار نمادین است و بر دستورات کار انجمن برادری بزرگ تاکید می کند. محراب گرانبها اثر پائولو دی ماتیس، هنرمند مکتب ناپلی سولیمنا است و یک سانکتا ماریا succurre miseris را به تصویر می‌کشد که با پارچه‌های بزرگ و با رنگ‌های پاستلی گرانبها به تصویر کشیده شده است. باکره که نگاهش و در نتیجه برکتش را به سوی تماشاگر معطوف می کند. در حالی که مدونا ارواح زیرین را مخاطب قرار می دهد.این کلیسای کوچک امروزه هنوز در اختیار انجمن برادری ساکرو مونت دی مورتی از چیتی است، جماعتی مهم و بسیار قدیمی که از آیین‌های مراسم جمعه خوب مراقبت می‌کند و از آن محافظت می‌کند.