کلیسای سانتا ماریا دل پوزو

کلیسای واقعی وقف شده به مدونا همنام آن چیزی نیست که در چشم رهگذر دیده شود، بلکه کلیسایی است که در زیر آن قرار دارد و در پی سیل سال 1488 که سطح خیابان را چند متر بالا برد، مدفون شد.کلیسای کنونی اما در سال 1333 به دستور پادشاه ناپل رابرت آنژو به افتخار ازدواج خواهرزاده‌اش جووانا اول با آندره مجارستان پسر شاه کارلو اومبرتو ساخته شد. علاوه بر این، نه چندان دور، خود روبرتو d'Angiò کلیسای کوچکی را به افتخار "بانوی ما" ساخته بود تا مراسم را تقویت کند.ریشه های نام "خوب" برای مدونا متفاوت است: نقاشی باکره در چاه ویلای رومی. تصویر باستانی مدونا؛ چاه ویلا پارادیزو; دفن به شکل چاه نمازخانه باستانی.خارجیقسمت بالای نما که قدمت آن به قرن شانزدهم بازمی گردد، تنها محوطه ای است که چندین بار بازسازی شده است.در ابتدا به سبک رومانسک بود و در سال 1968 اصلاح شد. دارای یک بالکن قوسی شکل است که بر روی ستون ها تکیه دارد و یک پنجره گل رز بزرگ در بالا. بازسازی آن به گرگوریو پکیا، نگهبان آن زمان سپرده شد.قسمت پایینی از سه طاق توف خاکستری تشکیل شده است که توسط ستون هایی با سرستون هایی به سبک کورنتی پشتیبانی می شود. اینها قبل از یک درگاه چوبی بزرگ قرار دارند که همه با پانل تزئین شده است. نشان خانواده سلطنتی آراگون به وضوح در مرکز سازه قابل مشاهده است. منطقه دخمه در ابتدا پرونائو باستانی اختصاص داده شده به کلیسا بود که توسط رواق هایی تشکیل شده بود که توسط ستون ها و طاق های متقاطع پشتیبانی می شدند. در حال حاضر دخمه با آثار هنری نشان دهنده مدونا مشخص می شود.این ساختمان مذهبی توسط یک برج ناقوس رومی احاطه شده است و تنها ساختاری است که هنوز توسط انسان اصلاح نشده است. با چهار سطح جمع شدن در ارتفاع، یک ساعت بزرگ در مرکز کل و یک ضربدر فلزی در نوک کره در بالا مشخص می شود. قسمت پشت برج ناقوس توسط یک تنور باستانی اشغال شده است که به دلیل شکل کاسپی آن با برج ناقوس دیگری مرتبط است که در گذشته وجود داشته است.درونی؛ داخلیاگرچه قدمت این کلیسا به دوران آنژوین بازمی‌گردد، اما برخی از نقاشی‌های دیواری و ستون‌هایی وجود دارد که قدمت آن‌ها به قرن یازدهم برمی‌گردد. در واقع، گفته می شود که در جایی که این ساختمان امروزی قرار دارد، در گذشته معبدی به مشتری سومانو اختصاص داده شده بود که با ظهور مسیحیت، به کلیسایی تبدیل شد که در آن دین جدید را ادا می کرد. با این حال، یک فرضیه دیگر، معماری ها و نقاشی های باستانی را به یک کلیسای کوچک زیرزمینی بازمی گرداند. در واقع در کف، دری تله ای وجود دارد که برای نگهداری استخوان های مردگان استفاده می شد.این کلیسا که زمانی مملو از محراب هایی بود که با شمعدان و نقاشی تزئین شده بود، از یک شبستان منفرد تشکیل شده است که دارای طاق قوسی گرد است که به طاقچه های کور باز می شود. علاوه بر این، از اتاق می توان به سمت به اصطلاح "چاه" رفت که نقاشی سانتا ماریا دل پوزو یا سانتا ماریا دل لاته را در خود جای داده است زیرا باکره را در حال شیر دادن به کودک نشان می دهد. این نقاشی در یک قاب گچ بری در محراب مرمری قرار گرفته است. نقاشی های دیگری نیز وجود دارد که به دلیل رطوبت به طور فزاینده ای محو می شوند.چاه توسط یک نورگیر کوچک تهویه می شد و در کنار آن کلیسای کوچک دیگری وجود داشت (که امروزه نمی توان از آن بازدید کرد) که هنوز نقاشی قرن چهاردهمی دارد که صحنه مصلوب شدن را به تصویر می کشد. این آب انبار احتمالاً بخشی از ویلاهای روم باستان شهر بوده که برای نگهداری شراب استفاده می شده است.طبق سنت، این نوع تونل توسط ملکه جیووانا به عنوان راهی برای برخوردهای عاشقانه زودگذر مورد استفاده قرار گرفت.اپیدقدیمی ترین قسمت کلیسا است. اهمیت آن به دلیل چهار لایه تصویری است که در گذر زمان از یکدیگر پیروی کرده اند.لایه اول این یک نقاشی بیزانسی است که معراج را به تصویر می کشد.لایه دوم این تصحیح اولین نوشته ای است که چند نوشته به آن اضافه شده است.لایه سوم "بانوی ما" را نشان می دهد که بر تخت نشسته است و پسرش در آغوشش است و حواریون در اطراف. در این نقاشی، مدونا با تاجی بر سر ارائه شده است، از این رو نام دیگری به او نسبت داده می شود، یعنی سانتا ماریا دلا کورونا یا اینکوروناتا.لایه چهارماین نشان دهنده لقاح معصوم است که توسط فرشتگانی که او را ستایش می کنند احاطه شده است.شاهکارهای کلیسااین سازه مجموعه‌ای از زیبایی‌های هنری را ارائه می‌کند که برخی از آن‌ها حتی مربوط به دوران آراگون هستند.مربوط به نقاشی های یافت شده در سمت چپ شبستان است که صحنه هایی از عهد عتیق و جدید را به عنوان موضوع خود دارند.در بالا مجموعه‌ای از تزئینات را می‌بینیم که زخم‌های عیسی مصلوب را به تصویر می‌کشد و در مرکز نشان‌های فرانسیسکن با سپر قرار دارد. کف، که قدمت آن به قرن پانزدهم می رسد، از کاشی های ماژولیکا ساخته شده است.در پای اپسیس، سنگ قبر پاتریسیدان پائولو کاپوگراسو با تصویری در اندازه واقعی او قرار دارد. از قرن هجدهم به بعد، کلیسا به عنوان هیپوژوم مورد استفاده قرار گرفت و مقبره های اشراف در امتداد دیوارهای کناری اپیس قرار گرفته است.در کنار محوطه چاه، یک نقاشی در اندازه واقعی از مصلوب شدن و یک ستون دایره ای به وضوح قابل مشاهده است.