Bazylika Św. Andrzeja,

Majestatyczny. To pierwsze słowo, które przychodzi na myśl, myśląc o świętym Andrzeju, symbolicznym pomniku miasta. Założona w 1219 r.i ukończona w 1227 r. jest wczesnym przykładem włoskiej architektury gotyckiej inspirowanej modelami cystersów, w których elementy romańskie i gotyckie łączą się ze sobą. Fasada kościoła łączy przyczyn, Lombardo-Emilia (dach dwuspadowy, drzwi, po szóste, gzymsy, otwarcia korpusów bocznych, dwa razy porządku, loggia) z elementami Prowansji i Normanów (Głębokie splay portale, wieże, boczne i ich skrzydła, kapitele z hakiem) z niezwykłym efektem kolorystycznym ze względu na kamień licowy szaro-zielony zatrzymany z loggii białego marmuru i czerwonego marmuru z trzech portali. Nad portalem centralnym znajduje się rozeta z dwunastoma kolumnami, a na szczycie frontonu znajduje się budynek. Po bokach fasady dwie smukłe Gotyckie dzwonnice w jednym otworze, bifor i trifor zakończone są guzowatością. Na awersie portalu rzeźba jest wykonywana w latach 1220 i 1225, który reprezentuje męczeństwo św Andrzeja Apostoła pierwszego powołanego, Muzeum rzeźbiarza Szkoły Benedetto Antelami. Scena męczeństwa otoczona jest karbowaną ramą ozdobioną motywami kwiatowymi i dekoracyjnymi elementami architektonicznymi w postaci winorośli. Pośrodku łuku znajduje się postać anioła, z wieńcem w ręku, aby doprowadzić duszę Świętego do raju. Na głównej scenie po lewej stronie jest trzech wiernych (młody człowiek, mężczyzna z brodą i kobieta z welonem na głowie): w środku św. Andrzeja na krzyżu; po prawej dwie osoby na rozkaz prokonsula z Egejskiego, które łączą świętego z narzędziem męczeństwa. Pozostałe dwa lunety są mniejsze. W tym, że po lewej stronie jest przedstawiony kardynał Guala okulary, oferując Kościół św Andrzeja na tronie; niestety, dziewiętnastowieczna renowacja zastąpiła jego głowy. Po prawej stronie znajduje się belka kolumny z łukami trylobowymi, a nie oryginalna, i jest wstawiana później, jak zaobserwowano z powodu niemożności dostosowania łuku ogonowego do łuku okrągłego. Boki kościoła wsparte są na przyporach i łukach wspartych na nawie Środkowej, z jednej strony prawej i lewej. Dzwonnica, która znajduje się pomiędzy prawym transepcie i aż do absydy bocznej-to kwadratowa podstawa z oknami i koniczynami, nadjeżdżających, pojawił się pod koniec XIV i na początku XV w stylu bazyliki, ale w pozycji krzywo względem osi kościoła, prawdopodobnie dlatego, że zostały wykorzystane w fundamenty dzwonnicy istniejącego kościoła św Andrzeja, rozebrany w latach 1215 i 1219. Wewnątrz kościoła znajdują się trzy nawy, z których każda składa się z sześciu przęseł, a każde prostokątne przęsło nawy centralnej odpowiada kwadratowemu przęsłu Nawat. Wystający transept, utworzony przez prostokątne przęsła, nakryty jest kopulastym sklepieniem, ujętym w ośmioboczny tyburek. Na transepcie znajdują się cztery kaplice o kształcie prostokąta. Za rozległą kwadratową przestrzenią dziesięciny znajduje się chór zakończony prostą ścianą. Cztery pylony belkowe, o dużej wytrzymałości, wspierają kopułę i ładunek tiburio za pomocą trwałych łuków; stożkowe rury tiburio nosić wyrzeźbione na półce symbole ewangelistów, antelamiczne konto. Ostatnia kaplicę po prawej stronie zajmuje pomnik pogrzebowy opata Tommaso Gallo, pochodzący z pierwszej połowy XIV wieku: w dużej gotyckiej niszy nad sarkofagiem fresk przedstawia postać samego opata na ambonie wśród jego uczniów. Na progu górującym nad łukiem znajduje się koronacja Matki Boskiej z aniołami muzycznymi. Piękne figury w palniku z przodu sarkofagu są w stylu nie pochodzącym z połowy lat 300. W centrum znajduje się Matka Boską z Dzieciątkiem, która pochyla się w kierunku opata Tomasza Na Kolanach przedstawionego przez św. Andrzeja. Po prawej stronie znajdują się Św. Katarzyna z Aleksandrii i Dionizego pseudo-Areopagita, którego prace skomentował Tommaso Gallo. W kościele znajduje się również krucyfiks "300", dwa konfesjonały " 500 " i inkrustowany chór z 1511 roku, dzieło Paolo Sacca i odrestaurowany po 1802 roku.