Urocza wioska Campli to mały klejnot Abruzji położony w prowincji Teramo. Jest to jedno z tych miejsc, w których wielowiekowa tradycja jest integralną częścią życia mieszkańców, nieco ponad 7000 dusz, i w których czas wydaje się płynąć w przyjemnie zwolnionym tempie. Skarbnica sztuki i historii, położona na wzgórzach Teramana około 30 kilometrów od Adriatyku. W ramionach bliźniaków
W Parku Narodowym Gran Sasso i Monti della Laga, na terenie objętym "obszarem między dwoma królestwami", zdominowanym przez majestatyczne kontury gór Gemelli, miasto Campli stoi na płaskowyżu, między dolinami potoków Siccagno i Fiumicino. Terytorium camplese było zamieszkane od czasów starożytnych, o czym świadczy odkrycie grobowców we włoskiej nekropolii Campovalano, która była używana od 12 do 2 wieku pne. Miasto zachowało wygląd średniowiecznej wioski kupieckiej, charakterystycznej dla historycznego centrum, w którym wznoszą się XIV-wieczne arkadowe budynki. zarówno eleganckie szesnastowieczne pałace, w tym dom farmaceuty, z piękną loggią z końca 1500 roku, jak i Dom lekarza, z rzeźbiarską fasadą ozdobioną łacińskimi rozwiązaniami i mottami wyrytymi na nadprożach okien. Wzdłuż głównego kursu można również podziwiać piękny rzeźbiony kamienny portal kościoła San Francesco, książąt z lat 300., przylegający do dawnego klasztoru franciszkanów, w którym obecnie znajduje się Narodowe Muzeum Archeologiczne. Najbardziej zamożny i najwyższy okres rozwoju Campley zaczyna się od 15 wieku. Wśród wielu wydarzeń pamiętamy obecność w wiosce San Giovanni da Capestrano i założenie, które promował, pierwszego klasztoru reguły obserwacyjnej, nazwanego na cześć San Bernardino (1448-49). Kwitł handel wełną i tkaninami. W 1520 roku Campley z terytorium państwa stał się Farnezyjską posiadłością feudalną. Lenno zostało przekazane w posagu przez Karola V jego naturalnej córce Małgorzacie austriackiej, która wyszła za mąż za Ottavio Farnese, księcia Parmy i Piacenzy. Rządy Farnese trwały do 1734 r., a dzięki ich wpływom Campley otrzymał tytuł Miasta w 1600 r., kiedy to został biskupstwem i diecezją wraz z miastem Ortona do 1818 r.
