O claustro mayólica do mosteiro sufriu diversas transformacións ao longo dos séculos. A máis importante foi interpretada por D. A. Vaccaro, entre 1742 e 1769, durante a abadesa de sor Ippolita Carmignano. A estrutura do século XIV, formada por 66 arcos apuntados apoiados sobre 66 pipernos, mantívose inalterable, mentres que o xardín foi totalmente modificado. Vaccaro creou dúas avenidas que, entrecruzándose, dividían o xardín en catro sectores. As avenidas están flanqueadas por 64 piares octogonais, cubertos de mayólica con escenas vexetais. As decoracións de mayólica débense aos artesáns Donato e Giuseppe Massa, que harmonizaron a policromía do Claustro con todos os elementos arquitectónicos e naturais circundantes. Os piares de mayólica están unidos entre si por asentos nos que, coa mesma técnica, se representan escenas tomadas da vida cotiá da época. Os muros dos catro lados do claustro están totalmente cubertos de frescos do século XVII que representan santos, alegorías e escenas do Antigo Testamento.
