Top of the World
Osiemnastowieczne Sanktuarium San Rocco w Ardola di Zibello wyróżnia się na parmeńskiej wsi strzelistą fasadą i zdecydowanie fascynującą historią. Budynek sakralny, pomimo widocznych problemów strukturalnych, w dużej mierze rozwiązanych dzięki inicjatywie lokalnego Comitato San Rocco, pozostaje świadectwem niezwykłych wydarzeń, które miały miejsce w 1746 roku podczas straszliwej epidemii dżumy. XVIII-wieczne Sanktuarium San Rocco w Ardola di Zibello wyróżnia się na parmeńskiej wsi strzelistą fasadą i zdecydowanie fascynującą historią. Budynek sakralny, pomimo widocznych problemów strukturalnych, w dużej mierze rozwiązanych dzięki inicjatywie lokalnego Comitato San Rocco, pozostaje świadectwem niezwykłych wydarzeń, które miały miejsce w 1746 roku podczas straszliwej epidemii dżumy. W ciągu zaledwie kilku dni zebrano wystarczającą ilość pieniędzy, aby umożliwić budowę nowego i większego oratorium, którego kamienie węgielne zostały położone 24 września tego samego roku. We wrześniu trzy lata później święta budowla była już gotowa, a ósmego dnia następnego października została uroczyście pobłogosławiona przez monsignora Missini, biskupa Borgo San Donnino (dzisiejsza Fidenza). Ponownie w swoich wspomnieniach Don Zerbini pisze: To właśnie Oratorium można obecnie podziwiać za jego elegancką konstrukcję porządku korynckiego, dzieło bez wątpienia bardzo zdolnego architekta, którego nazwisko nie jest znane. Monsignor Adeodato Volpi, arcykapłan i kanonik pobliskiej parafii PieveOttoville, jako wikariusz Foraneo, otrzymał od biskupa Monsignor Missini zlecenie sporządzenia raportu na temat wyglądu źródeł cudownej wody i ich cudownego działania na zwierzęta i ludzi. W sprawozdaniu, które zostało wydrukowane i zachowało się w archiwum parafialnym w Zibello, ksiądz nie tylko potwierdza wydarzenia, jakie miały miejsce, ale także podaje dokładną relację z uzdrowień, podając imię i nazwisko, a także dolegliwość, na którą cierpiały osoby, które relacjonuje. Monsignor Volpi kończy swoją relację, uznając prawdziwość cudów zdziałanych przez Boga za wstawiennictwem św. Rocha. Należy też podkreślić, że po tych rozrzutnych wydarzeniach figura św. Rocha, która już wcześniej była czczona w starym oratorium, otrzymała nowe oznaki wdzięczności. Prawnuki tego Matteo Boselli, który go podarował, kazały go ozdobić srebrnymi ornamentami, a na jego podstawie umieściły tablicę, również w srebrze, z napisem podsumowującym jego historię i intencje. Ze względów bezpieczeństwa figura od kilku lat jest przechowywana w kościele parafialnym w Zibello. Budowa nowego kościoła nie przeszkodziła w zachowaniu odkrytych tam dwóch cudownych fontann. Już następnego dnia po pojawieniu się dwóch źródeł, woda była przechowywana w dwóch kadziach, aby nie rozpraszała się na okoliczne grunty. Później wybudowano dwie murowane studnie, które istnieją do dziś. Przez długi czas, co najmniej do połowy XIX wieku, ludzie nadal czerpali z nich wodę, zwłaszcza podczas epidemii zwierząt gospodarskich, ale także w czasie chorób. W 1858 roku Don Bartolomeo Zerbini kazał sprawdzić studnie, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz, i ze zdumieniem stwierdził, że wewnętrzne ściany pokryte są czernią, rodzajem sadzy, której pochodzenia nie można było wyjaśnić. Don Zerbini dodał również, że woda pobrana z dna miała zapach "jak rozbite jajka, zapach podobny do Tabiano". Ksiądz zaczął więc myśleć, że woda ta może zawierać jakiś mineralny lub zbawienny pierwiastek, z którego można by wyprowadzić uzdrowienia, które miały miejsce sto lat wcześniej. Zlecił też analizę próbki wody ekspertom chemicznym i w tej kwestii napisał "zapewnili mnie, że nie można mieć wątpliwości, że zawiera ona siarkę". Odmulałem studnie, a mimo to woda zachowuje ten sam zapach. Jeśli ta woda była taka, gdy wytrysnęła w 1746 roku, to przypisywane jej uzdrowienia, nie przestając być prawdziwymi łaskami udzielanymi wyznawcom za wstawiennictwem św. Rocha, nie byłyby jednak cudami w ścisłym tego słowa znaczeniu". Oto wnioski, obiektywne i pogodne, do jakich doszedł Don Zerbini w odniesieniu do wydarzeń z 1746 roku. Jakby to powiedzieć: jeśli woda posiada lecznicze zasady zdolne do usunięcia choroby, to z pewnością nie można wołać o cuda. Jednak wiele zbiegów okoliczności, które miały miejsce tego fatalnego 15 lipca 1746 roku, nadal pozostaje niewytłumaczalnych. Letni okres suszy, nagłe pojawienie się wody na powierzchni w miejscu i w czasie, kiedy modlono się najgoręcej do patrona z powodu trwającej epidemii niszczącej zwierzęta hodowlane, pojawienie się wody, która później okaże się siarkowa, a więc prawdopodobnie posiadająca właściwości lecznicze, zupełnie anomalna w stosunku do warstw wodonośnych tego obszaru, to okoliczności, które trudno przypisać zwykłemu przypadkowi. W styczniu 2006 roku, między innymi, jedna z dwóch studni była ponownie przedmiotem kolejnej kontroli i po raz kolejny osoby wykonujące prace zostały zaskoczone ostrym zapachem, zgniłych jaj, który nagle się z niej wydobył. Późniejsza analiza wody z pierwszego poziomu wodonośnego, przeprowadzona przez laboratorium chemiczne w Fidenza, nie wykazała obecności żadnego szczególnego pierwiastka chemicznego, z wyjątkiem pewnej żelazistości: cechy, która charakteryzuje mniej więcej wszystkie poziomy wodonośne na tym obszarze.
