Składa się z dwóch jednostek ułożonych ze sobą pod kątem: strefy kultowej i strefy mieszkalnej. Strefa kultowa znajduje się wewnątrz jaskini. Front jest zamknięty murem z dwoma wejściami oddzielonymi niszą; po prawej stronie wchodzi się do kaplicy grobowej rodziny Ricciardelli, po lewej do Sanktuarium. Na nadprożu portalu napis świadczy o renowacji przeprowadzonej w 1598 roku. Wewnątrz uderzający jest kontrast między szorstkim, skalistym sklepieniem a brukiem z dobrze połączonych kamiennych płyt. Drobno obrobiona Kamienna balustrada, która dzieli obszar prezbiteriański na szerokość od tego przeznaczonego dla wiernych, jeszcze bardziej upiększa otoczenie; w dolnej części jaskini znajduje się prosty kamienny ołtarz, niegdyś prawdopodobnie ozdobiony inkrustowanym marmurem, zgodnie z tradycją pescolan. Dwupoziomowa część mieszkalna została częściowo wykorzystana jako schronienie dla transhumantów pasterzy.
Historia i tradycja: po raz pierwszy potwierdzone w dokumencie Lucjusza III z 1183 roku. W 1536 r. statut miejski Pescocostanzo wyznaczył go jako umywalkę dla kobiet. Przed II wojną światową obchodzono tu dwa ważne święta 8 maja i 29 września. Pielgrzymi zbierali w jaskini kamyki, które przechowywali do święta następnego roku. Podczas drugiego konfliktu światowego jaskinia była wykorzystywana jako schronienie i Baza wojskowa. Kult św. Michała był ważny w cywilizacji duszpasterskiej. Jego postać zwycięzcy nad smokami i potworami zawsze była brana pod uwagę przez legendy i cześć pasterzy. W Abruzji San Michele pojawia się tam, gdzie czczono Herkulesa, symbol siły i odwagi oraz bóstwa związanego z kultem wody i jej właściwościami terapeutycznymi, takimi jak Archanioł.
