Narin etleri için çok takdir edilen bu amfibiden, İtalya'da gıda amaçlı iyi iki tür vardır: Yeşil kurbağa (esculenta Kurbağası) ve ortak olan (geçici Kurbağa). Kuzeydeki göletlerin ve bataklıkların en popüler sakinlerinden biri olmasına rağmen, Kurbağa her zaman insanın hayal gücünü vurdu. Aslında, bu hayvana bağlı birçok inanç ve atasözü vardır. Geçmişte, kurbağaların yaz duşları tarafından döllenmiş topraktan doğduğuna ya da doğrudan gökyüzünde yağmurla tasarlandığına inanılıyordu. İtalya ve Fransa'da, Orta Çağ'da, su bakımından zengin bölgelerde çiftçilere balık avlamaya serbestçe izin verilen fakir ve yağsız bir gıda olarak tanımlanan kurbağa yeme kullanımı kuruldu. Birkaç on yıl önce, Ferrara kırsalında bile" ranari " nin sahipleri, bu küçük hayvanları aramak için hendeklerde ve bataklıklarda gece dolaştılar. Sabah, torbalar dolduğunda, taze marine edilmiş (kızartılmış veya haşlanmış) veya tuz altında saklanmaya hazırlandılar. Bugün, hem tedarik hem de pişirme (soyma ve temizleme) zorlukları, neredeyse sadece bir restoranda zevk almak için oldukça pahalı ve sıra dışı bir yemek haline getiriyor.
