Kompleks pogrzebowy, który jest zbudowany na wysokim podium, został wyryty bezpośrednio w skale tufowej z trzech stron i ma monumentalną fasadę, która dominuje nad całą doliną i jest dostępna przez dwie boczne klatki schodowe.Pomnik jest zbudowany bez dodawania zewnętrznych części i, ze względu na kruchość tufu, wiele z jego oryginalnych elementów architektonicznych zostało utraconych.Tylko dzięki fragmentom dekoracyjnym odzyskanym podczas wykopalisk możliwa jest w miarę realistyczna rekonstrukcja dzieła.Cały zabytek został pokryty polichromowanymi stiukami zgodnie z etruską sztuką dekoracyjną, która uwielbiała jaskrawe kolory. Niestety niewiele pozostało dziś z pierwotnego wyglądu tego dzieła, choć jego urok jest nadal niezwykły.W grobowcu zachowały się resztki dwunastu karbowanych kolumn, które graniczyły z Pronaosem o kasetonowym sklepieniu. Kolumny podtrzymywały reliefowy fryz ozdobiony serią sfatygowanych gryfów trzymanych za ogon przez postać kobiecą i na przemian z rozetami (co można wywnioskować również z pozostałości części fryzu). Jedyna zachowana kolumna, w której kapitale można rozpoznać antropomorficzne postacie, podtrzymuje pozostałość stropu lakowego.Wewnątrz, na dole, widoczne są pozostałości malowanego tynku.Pod podium, głęboki dromos (korytarz wejściowy) wkopany w tufę na około dziesięć metrów, umożliwia dostęp do grobowca. Wejście to krzyżuje się z innym po prawej stronie, które schodzi w głąb ziemi na około 10 metrów, aby dotrzeć do grobowca datowanego na IV wiek p.n.e. Wnętrze tej ostatniej komory grobowej jest w stylu greckim, a jej sufit zdobią pięknie wypolerowane kasetony.Komora grobowa grobowca Ildebranda nie posiada żadnych większych dekoracji ani fragmentów dóbr grobowych, gdyż została zbezczeszczona w czasach starożytnych. Wyposażona w pojedynczą platformę do depozycji, komora ma plan krzyża greckiego i fałszywą belkę wyrzeźbioną w tufie na suficie.
