Kościół Św. Agaty

Kościół Sant ' Agata znajduje się w pierwotnym centrum wsi i powtarza w centralnym schemacie doświadczenia renesansu i baroku. Pierwsze wieści pochodzą z 1289 roku, kiedy okazuje się, że był to niejaki Giovanni De Ceccano. Budowa obecnego budynku rozpoczęła się w 1789 roku, gdyż stary kościół groził zawaleniem i z tego powodu nie był bardziej dogodny do sprawowania nabożeństwa. Pierwszy projekt, stworzony przez architekta Francesco Rusta, powstał na zbyt rozległych i nieproporcjonalnych pomysłach z prognozą wydatków na ponad 26 000 tarcz. Przybycie Francuzów i brak funduszy przyznanych na budowę nowego kolegium, mimo że przyczyniły się one do rozwoju społeczności Prossedi, księcia i kilku bractw, uniemożliwiły rozwój fabryki, która została opuszczona przez 25 lat. Kościół został następnie zbudowany na podstawie projektu architekta Ignazio Ambrosettiego z Anagni, który obniżył koszty w bardziej dyskretnych ramach czasowych. W stylu neoklasycystycznym, stoi w centrum kraju i wychodzi na plac XI lutego. Główna aleja na placu charakteryzuje się elementarną masą kamienną o znacznych rozmiarach. Dzięki swoim rozmiarom, wraz z zamkiem, pozwala nam zdefiniować obraz kraju. Roślina jest Krzyżowa grecka, z absydami i kaplicami w narożach Krzyża. Wnętrze kościoła nakryte jest półkulistą kopułą znajdującą się na styku ramion i sklepień beczkowych, które są wplecione w Fryz. Nad ramą podatkową, na trzech dźwigniach, otwierają się trzy duże półkoliste okna, a główne ramię zakończone absydą ma okrągłe okno. Bogactwo detali dekoracyjnych, składających się z okrągłych żeber w sklepieniu i żeber w kopule wzbogaconych kwiatowymi fryzami, podkreśla, a jednocześnie waży elementarną wartość. Zakrystia jest centralnym organem składającym się z krzyża greckiego, gdzie na przecięciu dwóch ramion znajduje się okrągłe centrum nakryte kopułą. Korpus zakrystii przejawia się w instalacji i stylu, uogólnieniu XVI-wiecznych modeli, szczególnie w przedpokoju, gdzie znajdujemy kamienne ogrodzenia i żebra, które unerwiają kopulastą powłokę. Przez lata była poddawana kilku renowacjom, z których ostatnia miała miejsce w 2005 roku.