Połowa XVII wieku stanowiła dla Mezagny okres dużych przemian miejskich. Sztuka Barokowa, charakterystyczna dla tego okresu, znalazła w kościele macierzowym jedno ze swoich pierwszych wyrazów. Zbudowany w latach 1649-1660 zajął miejsce wcześniej istniejącego kościoła Bizantyjskiego poświęconego św. Mikołajowi Weterze, którego ślady pozostają w krypcie umieszczonej pod ołtarzem głównym. Nowy budynek poświęcony wszystkim świętym został zbudowany według projektu słynnego architekta Francesco Capodiechi. Fasada składa się z trzech zakonów oznaczonych niszami, z postaciami apostołów i długimi pilastrami, które podkreślają poczucie pionowości. Portal, część oryginału XVI wieku, jest zwieńczona S. Eleuterio, pierwszy obrońca miasta, Corebo i Antea. Na górnym zakonie znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca Madonnę del Carmine i herb miasta, a szczyt zwieńczony jest figurami anielskimi. Wnętrze kościoła, krzyż łaciński z jedną nawą, zostało całkowicie przebudowane w drugiej połowie XVIII wieku. Po ścianach bocznych biegną wspaniałe ołtarze, z których każdy ozdobiony jest bezcennymi płótnami. Artystami licznych prac byli malarze szkoły neapolitańskiej oraz miejscowi malarze i rzeźbiarze. Wśród płócien z najcenniejszych wynajmu są Saverio Lillo z Ruffano, Madonna del Carmine z Neapolu Giuseppe Bonito i kult pasterzy Gian Pietro regionu Valle D ' Aosta, Andrei klina i Domenico Pinca. Cenny Organ trzcinowy góruje nad kantorią, dziełem niekwestionowanego Maestro Tommaso Mauro z Muro Lecce.
