Kościół San Domenico Maggiore

Klasztor San Domenico Maggiore, który wraz z kościołem tworzy kompleks o wielkich rozmiarach, jest wynikiem wielowiekowej stratyfikacji, która rozpoczęła się w 1227 r., kiedy to papież Grzegorz IX wysłał do Neapolu małą grupę dominikanów, którzy osiedlili się w starożytnym klasztorze San Michele Arcangelo w Morfisie. Tomasz z Akwinu przebywał w klasztorze w latach 1272-1274 i wykładał teologię w Studium założonym tam przez Karola I Andegaweńskiego. W 1289 r. rozpoczęto prace remontowe w klasztorze. Organizacja, która w ciągu wieków stopniowo rozrastała się w insulę prawie czterokrotnie większą od starożytnej sieci miejskiej, porównywaną przez odwiedzających z czasem do istnego miasta w mieście, osiągnęła swój szczyt po pracach promowanych od 1669 roku przez przeora Tommaso Ruffo z książąt Bagnara.Przeor Ruffo, który przeznaczył na te prace znaczną część swojego osobistego majątku, chciał zabezpieczyć niektóre pomieszczenia związane z wielowiekową historią kompleksu, takie jak cela św. W wyniku prac, które trwały przez cały XVII wiek, powstał budynek o majestatycznych proporcjach, podzielony na trzy ramiona: dormitorium św. Tomasza, nowicjat i dormitorium mistrzów, rozmieszczone wokół otwartej przestrzeni przeznaczonej na ogród. Do dormitorium św. Tomasza przylegały refektarz, kapitularz i biblioteka na pierwszym piętrze. W tym monumentalnym przedsięwzięciu uczestniczyli na zmianę architekci Bonaventura Presti, Francesco Antonio Picchiatti i Luigi Nauclerio. Dziś klasztor jest podzielony na kilka obszarów: jedna część jest używana przez dominikanów, obszar na poziomie klasztoru jest zajęty przez gimnazjum Virtus, inny jest zajęty na trzech poziomach przez instytut szkolny Casanova, i wreszcie najważniejsza część, która mieściła sale lekcyjne dawnego Sądu Przysięgłych do lat 90-tych, jest przedmiotem obecnych prac renowacyjnych.Renowacja tych dużych przestrzeni, w których mieściły się komórki ochrony, jak również sale sądowe, z konsekwentnym tworzeniem antresoli, podwieszanych sufitów i nielogicznych elementów budynku, miała na celu odtworzenie oryginalnych cech architektonicznych i przestrzennych oraz przywrócenie połączeń między pomieszczeniami i ich cech typologicznych. Znaczna część interwencji dotyczyła dekoracyjnej "skóry" tych monumentalnych przestrzeni z przywróceniem zachowanych cykli obrazowych, stiuków z końca XVII w. i Celi św. Tomasza, w całości dekorowanej w latach dwudziestych XVII w., a także licznych mebli, w tym Maszyny Liturgicznej dla Kwarantanny, złożonego organizmu, który może stanowić jeden z najbardziej atrakcyjnych punktów przyszłej organizacji muzealnej tych przestrzeni. Projekt, który obejmował rozległą powierzchnię około 7000 metrów kwadratowych, w tym 4000 metrów kwadratowych dawnego Sądu Przysięgłych, w pełni odrestaurowanych i zregenerowanych, oraz 3000 metrów kwadratowych skrzydła Instytutu A Casanovy, wyłącznie skonsolidowanych, zaangażował dużą grupę roboczą z Superintendencji Dziedzictwa Architektonicznego Neapolu i jego prowincji, z wkładem doświadczenia wykwalifikowanych konsultantów zewnętrznych, w długim okresie czasu, przerywanym przez dwie kolejne partie prac, począwszy od 2000 roku.Pierwsza część, rozpoczęta w 2000 roku i zakończona w 2002, była częścią programu Polis - Musea, promowanego przez tę samą Superintendencję w celu waloryzacji historycznych budynków neapolitańskich, przy współfinansowaniu ze strony Wspólnoty Europejskiej w ramach funduszy EFRR projektu "Global Grant Ancient Centre of Naples". Druga partia, rozpoczęta w maju 2006 r. i zakończona w lipcu 2011 r., została sfinansowana dzięki ustawie nr 400, art. 1 "Interwencje na rzecz dziedzictwa kulturowego" z 20.12.2000 r., po zawarciu umowy ramowej między Ministerstwem Dziedzictwa Kulturowego i Działalności a Regionem Kampania.Klasztor został ponownie otwarty dla publiczności w maju 2012 r. dzięki wspólnemu zaangażowaniu instytucji lokalnych i centralnych.