Lazise

Historia Lazise zaczyna się w czasach prehistorycznych. Znaleziska wsi o konstrukcji palowej wzdłuż brzegu jeziora i w przysiółku Pacengo (miejscowość Bor) pochodzą z końca XIX wieku i świadczą o istnieniu osadnictwa ludzkiego w odległej przeszłości.Nie ma pewnych informacji na temat okresu rzymskiego, ale położenie wsi i różne świadectwa znalezione w sąsiednich gminach pozwalają wysnuć hipotezę o obecności na tym obszarze już w tym okresie.Pierwsze dokumenty potwierdzające istnienie ważnej społeczności jeziornej pochodzą z okresu wczesnego średniowiecza: Są to niektóre dyplomy kanoniczne, mówiące o ziemi podarowanej klasztorowi San Zeno w Weronie, położonej między Lazise a Colà, oraz dyplom cesarski, podpisany przez Ottona II (983), przyznający tubylcom z Lazise prawa do handlu, ripatica (podatek za korzystanie z brzegów rzek lub jezior, do cumowania łodzi lub operacji wyładunkowych, stosowany w średniowieczu) i rybołówstwa, ale przede wszystkim całkowitą autonomię obywatelską. Dzięki temu Lazise stało się pierwszą gminą we Włoszech, razem z Bingen w Niemczech.Z tego okresu pochodzi budowa pierwszego kręgu obronnego, którego jedynym dowodem jest dzwonnica (dziś prywatna kaplica pogrzebowa), wzniesiona na dzisiejszym cmentarzu. W 1077 roku kolejny cesarz - Henryk IV - zezwolił na budowę zamku i całkowite ufortyfikowanie miejscowości murem: system obronny, który został rozbudowany i odrestaurowany przez Scaligeri (świadczą o tym tabliczki na bramie obywatelskiej znanej jako Porta civica di Cansignorio), a później przez Visconti, kiedy to gmina stała się częścią Gardesany (znanej w okresie weneckim jako Acqua), swoistego protektoratu, który obejmował inne gminy położone nad jeziorami, takie jak Malcesine, Torri del Benaco i Garda.W 1405 r., po wojnie o podbój terytorium Werony między Wenecją a Carraresi, Lazise podążyło za losem Werony i po krótkim konflikcie poddało się Serenissimie, która uczyniła z niego główny ośrodek ruchu i kontroli jeziora.Z okresu renesansu pochodzi nieistniejąca już Tezone, służąca do produkcji saletry, oraz Izba Celna, wciąż widoczna obok starego portu i centrum zbierania i handlu całego dolnego jeziora. Właśnie ze względu na swoje znaczenie handlowe Lazise znalazło się w centrum starć między Serenissimą a Ligą Cambray (1509), kiedy to Wenecjanie zatopili kilka statków floty wojskowej przed portem miasta. Później zostało ono złupione przez Lansquenetów, którzy zeszli na czas wojny Karola V i Franciszka I o księstwo Mediolanu.Dopiero w XVII wieku rozpoczął się okres spokoju i pokoju, który sprzyjał rozwojowi gospodarczemu i społecznemu Lazise: przywrócono dawne przywileje rybackie i nadbrzeżne, powołano Gwardię, która kontrolowała cła i handel przed zjawiskiem przemytu, a w głębi lądu powstawały wille i dwory wiejskie budowane przez werońskie rodziny szlacheckie. Wraz z zejściem Francuzów do Włoch i wojną z Wenecją, Lazise zostało zajęte przez wojska Napoleona, który utworzył tam komendę wojskową. Później, dzięki traktatowi z Campoformio, terytorium Lazise znalazło się na granicy dwóch cesarstw (Austrii i Francji), a następnie zostało przyłączone najpierw do Królestwa Włoch (1805), a następnie, wraz z Odrodzeniem, do Królestwa Lombardo-Weneckiego (1815).Zatopiona galera.W czasie walk między Ligą Cambrai a Serenissimą, jezioro Garda było miejscem licznych starć morskich. Szczególnie w 1509 roku, wobec trudnej sytuacji, Rada Dziesięciu nakazała ówczesnemu kapitanowi Zacharii Loredanowi porzucić Lazise w rękach wroga, nie wcześniej jednak niszcząc to, co pozostało z obecnej floty wojennej.Kapitan zadekretował, że galera i dwie pozostałe fuste powinny zostać zdjęte z Lazise i spalone. Dopiero w 1962 roku, dzięki nurkowaniu grupy nurków, udało się ustalić prawidłową pozycję zatopionych okrętów i przystąpić do ich wydobycia. Już od pewnego czasu w reonach dennych znajdowano struktury lub materiały należące do statków oraz nieme dowody ich istnienia.Zespół nurków, kierowany przez profesora Zorzi, przez pięć lat pracował nad oczyszczeniem i zbadaniem jedynego zachowanego statku (galery), który okazał się mieć trzydzieści metrów długości i sześć metrów szerokości, z masztem żaglowym, i znajdował się około stu metrów od ujścia starego portu.Odzyskano również dwie kotwice łodzi, a także inne materiały żaglowe. Niestety, nie ma śladu po słynnym skarbie wioski, który miała przewozić, ale to raczej lokalna legenda niż fakt historyczny.Od lat czeka się na ostateczne odzyskanie pozostałej konstrukcji i jej muzealizację wewnątrz Starej Izby Celnej, co zawsze było proponowane. Obecnie jednak, zarówno ze względów ekonomicznych, jak i konserwatorskich (obawiamy się, że wystawienie na widok publiczny mogłoby zagrozić dużej części artefaktu), starożytna wenecka galera pozostaje na swoim miejscu na dnie jeziora. Podczas pierwszej i drugiej wojny o niepodległość, Lazise znalazło się w centrum serii epizodów, biorąc pod uwagę jego bliskość do Peschiery - wtedy austriackiego miasta-twierdzy - aby wejść do Królestwa Włoch w 1866 roku przez powszechny plebiscyt. Wydarzenia historyczne od tego momentu są znacznie spokojniejsze. Interesujące są przemiany rozpoczęte na początku XX wieku, które doprowadziły do tego, że gmina stała się ważnym ośrodkiem turystycznym.