Okrągła morela z żeber

Morela okrągła żebrowana ma zaokrąglony kształt a i średniej długości. Skórka jest pomarańczowo-żółta z czerwonawym odcieniem. Miąższ jest pomarańczowo-żółty, twardy, słodki i o intensywnym aromacie, bardzo soczysty. Drzewo jest energiczne, z otwartą twarzą. Dojrzewanie a scalare.La obszar uprawy rozciąga się od gminy Buska do gminy Saluzzo w prowincji Cuneo na wysokości 400 / 500 m n. p. m. Pierwsza dokumentacja potwierdzająca historyczność uprawy moreli w Saluzzo znajduje się w pracy Giovanniego Eandiego, który w 1835 r., sporządzając swoje "statystyki prowincji Saluzzo", ilościowo ocenia wydajność uprawianych gatunków drzew owocowych. W szczególności wspomina moreli, które odróżniają produkty "Hill" (od 2 do 4 rubber dla Zakładu) z tego "proste" (od 3 do 6 rubber). "Nasi rolnicy zwracali szczególną uwagę na drzewa owocowe znajdujące się w otwartym terenie, czyli na cały wiatr, a przede wszystkim na najsmaczniejsze odmiany brzoskwiń, moreli (...) rośliny te są bardzo liczne w winnicach i altenach". W niedawnym przeglądzie historycznym (Nada Patrone, 1981) autor książki "jedzenie bogatych i jedzenie biednych" śledzi obecność "śliwek, śliwek, Brignonów i Chryzomelli" w XIV i XV wieku. Chryzomele są najprawdopodobniej morelami: termin ten jest również wskazany w traktatach botaniki ubiegłego wieku. Wynika to z żółto-złotego koloru, który przyjmują, gdy osiągają pełne dojrzewanie. Tak jak są one również nazywane "ormiańskie" od nazwy naukowej morela Prunus armeniaca L. Armenia jest w rzeczywistości jednym z ośrodków wtórnego pochodzenia moreli, kraju, który wprowadził morele do starożytnego Rzymu. Interesujące jest obserwowanie, jak nazwy moreli w językach neolatyńskich pochodzą od arabskiego "Al barqûq", poczynając od hiszpańskiego "albercoque", włoskiego" Albicocco", francuskiego" Abricot", również przeszły na anglosaskie (angielski "apricot"i niemiecki"Aprikosen"). Natomiast w Piemoncie, pochodzący ze starożytnego średniowiecznego języka OK neolatyńskiego pochodzenia, termin "armugnan", w różnych wariantach dialektalnych, zachowuje ciągłość od łacińskiego"armeniaca".