Na Półwyspie Sorrento uprawia się bardzo cenioną populację orzechów. Orzechy są średniej wielkości, o regularnym owalnym kształcie, z zaokrągloną podstawą i lekko spiczastym wierzchołkiem, mają cienką skorupkę w kolorze jasnego cynamonu. Jądro jest lekkie, duże, miękkie, chrupiące i ma przyjemny, delikatny smak.W przeszłości na tym obszarze orzech włoski rósł w symbiozie z drzewami oliwnymi i winoroślą na tarasach obszarów pagórkowatych, natomiast na równinach był związany z owocami cytrusowymi. Związek orzecha z obszarem jest starożytny: orzechy włoskie w Sorrento były uprawiane i doceniane już przez Rzymian. Świadczą o tym pozostałości skamieniałych orzechów włoskich i zwęglonych drzew znalezione w Herculaneum oraz malowidła przedstawiające orzechy włoskie znalezione w Villa dei Misteri w Pompejach. Obecnie związek ten znajduje również odzwierciedlenie w nazwach niektórych miejscowości i ulic: na przykład miejscowość Piano di Sorrento znana jest również pod nazwą Caruotto, od greckiego słowa charouon oznaczającego orzech włoski.Zbiór (bacchiatura) odbywa się od września do końca października, w zależności od obszaru: orzechy są zbijane długimi kasztanowymi żerdziami lub wspinane na drzewa. Orzechy sprzedawane są świeże, dopiero co zebrane, lub suszone na stojakach na wolnym powietrzu.Na wybrzeżu istnieje wiele typowych przepisów wykorzystujących je jako składnik: sosy, spaghetti z orzechami, nie zapominając o wyrobach cukierniczych (herbatniki, nugaty, parfaity) i słynnym likierze zwanym nocino lub nocillo. Orzechy Sorrento są uwielbiane przez cukierników ze względu na swoje właściwości organoleptyczne, ale również dlatego, że w przeciwieństwie do innych odmian, jądro można łatwo wydobyć w całości.Zbiór odbywa się między wrześniem a październikiem
