Patronun niyetine göre heykel, daha önce prens için Pudicizia'nın heykelini yapmış olan Antonio Corradini tarafından yapılacaktı. Ancak Corradini 1752'de öldü ve İsa'nın şu anda Museo di San Martino'da bulunan pişmiş toprak taslağını bitirecek zamanı oldu.Böylece Raimondo di Sangro, genç bir Napolili sanatçı olan Giuseppe Sanmartino'yu 'Efendimiz İsa Mesih'i ölü olarak temsil eden, heykel ile aynı bloktan yapılmış şeffaf bir kefenle örtülü, gerçek boyutlarda yontulmuş mermer bir heykel' yapmakla görevlendirdi.Sanmartino, Venedikli heykeltıraşın önceki taslağını çok az dikkate almıştır. Alçakgönüllülük'te olduğu gibi, Peçeli İsa'da da orijinal üslup mesajı peçededir, ancak Sanmartino'nun geç Barok çarpıntıları ve duyguları kefene Corradini'nin kanonlarından çok uzak bir hareket ve anlam yükler. Sanatçının modern duyarlılığı, yumuşak örtülerin merhametle topladığı cansız bedeni yontar, çıplak bırakır, peçenin kıvrımlarının eziyetli, sarsıcı ritimleri derin bir acıyı kazır, sanki acınası örtü zavallı uzuvları daha da çıplak ve açıkta bırakmış, işkence gören bedenin çizgilerini daha da amansız ve kesin kılmıştır.Alındaki şişmiş ve hala zonklayan damar, ayaklardaki ve ince ellerdeki çivi delikleri, özgürleştirici ölümde çukurlaşmış ve nihayet rahatlamış yan, heykeltıraş kefenin kenarlarını titizlikle 'işlediğinde' ya da İsa'nın ayaklarının dibine yerleştirilmiş Çile aletleri üzerinde durduğunda bile, tutuculuğa ya da okul kanonlarına yol vermeyen yoğun bir araştırmanın işaretidir. Sanmartino'nun sanatı burada, İsa'nın çektiği acıları tüm insanlığın kaderinin ve kurtuluşunun sembolü haline getiren dramatik bir çağrışıma dönüşüyor.
