Pieve di Serravalle

Niewielki ośrodek o starożytnym pochodzeniu położony w górę rzeki Varano dè Melegari (Parma), o rzut kamieniem od potoku Ceno i Via Francigena.Serravalle to starożytne "Valium". Poświęcony San Lorenzo, którego istnienie zostało potwierdzone w 1005 r., jest jednym z najbardziej oddalonych kościołów parafialnych w rejonie Parmy, jedynym, który posiada niezależny, przeznaczony budynek do sprawowania chrztu: sakramentu, który w średniowieczu był udzielany wyłącznie przez kościół parafialny, spośród wszystkich kościołów na danym terytorium (tzw. pievato). I to właśnie baptysterium, w kształcie ośmiokąta, wykonane z kwadratowych kamieni, z płaskim pokryciem dachu, zasługuje na szczególną uwagę.Pochodzi z X-XI wieku (ale według niektórych badaczy i historyków może być nawet przypisane do VIII-IX wieku), charakteryzuje się dwoma portalami wejściowymi i jest oświetlone czterema pojedynczymi oknami lancetowymi. Ambroży uważa, że ośmiokątny plan, wspólny dla wielu baptysteriów budowanych w środkowo-północnych Włoszech między V a XIII wiekiem, jest idealnym kształtem dla tego typu budowli, ponieważ liczba siedem oznacza życie ziemskie (z sześcioma dniami stworzenia i dniem odpoczynku Boga), a liczba osiem wskazuje na ósmy dzień, czyli świat pozaziemski, czyli zmartwychwstanie, w którym rozpoczyna się chrzest.Ale Oktagon kryje w swoim znaczeniu także inne aspekty. Oktad, czyli Oktagon, to numeryczna i symboliczna całość reprezentowana przez liczbę osiem. Liczba ta przywołuje podwójny czwartorzęd, jeden aktywny i jeden pasywny, i podsumowuje konstruktywną równowagę form, temperamentów i energii kosmicznych. W tradycji ezoterycznej wiele symboli jest inspirowanych liczbą osiem.Nawet templariusze, w swojej złożonej symbolice, mieli szczególne upodobanie do liczby osiem: Krzyż Błogosławieństw, który zwłaszcza w początkowym okresie był ich oficjalnym emblematem, wywodzi się właśnie z ośmiokąta.Pierwotnie ściany miały być pomalowane i charakteryzują się murowaną konstrukcją, którą w narożnikach przecinają półkolumny na przemian z filarami, zakończone prostymi kapitelami. Tylko jeden z nich jest rzeźbiony i przedstawia twarz i ptaka: prawdopodobnie symbole ewangelistów Łukasza i Jana.Twarz charakteryzuje się w szczególności wyrazistymi oczami ze źrenicą w kształcie pionu; obramowana jest włosami, które przylegają do głowy w równoległych, falistych pasach, odchodzących od centralnej kępki, zwieńczonej nakryciem głowy. Zarówno twarz, jak i rysy orła z wyraźnym upierzeniem datują stolicę na XII wiek.Kościół parafialny i baptysterium, podobnie jak inne podobne budowle w tych dolinach, stoi na miejscu starożytnej osady rzymskiej. Potwierdza to również odkrycie, wiele lat temu, białego marmurowego ołtarza wotywnego poświęconego kultowi Diany, znalezionego wmurowanego w ścianę baptysterium, obecnie zachowanego w Muzeum Archeologicznym w Parmie.Budynek zawsze przyciągał uwagę uczonych, a ze względu na obecność ołtarza i innych rzymskich artefaktów uważa się, że wcześniej był świętym miejscem dla pogan, poświęconym właśnie Dianie. Należy zauważyć, że sąsiadujący z nim plebański kościół San Lorenzo, został całkowicie odbudowany po zawaleniu się w XIV wieku i odrestaurowany w latach 1796, 1814 i 1927. Obecnie kościół ma układ halowy z półkolistą apsydą i bocznymi kaplicami.