Pieve di Serravalle

Varano dè Melegari'nin (Parma) hemen yukarısında, Ceno nehrine ve Via Francigena'ya bir taş atımı mesafede yer alan çok uzak kökenli küçük bir çekirdek.Serravalle antik 'Valium'dur. Varlığı 1005'ten beri tespit edilen San Lorenzo'ya adanmış olan bu kilise, Parma bölgesindeki en uzak kiliselerden biridir ve Vaftiz kutlamaları için bağımsız, özel bir binaya sahip tek kilisedir: Ortaçağ'da belirli bir bölgedeki tüm kiliseler arasında (pievato olarak bilinir) yalnızca kilise tarafından yönetilen bir ayin. Sekizgen biçimli, kare taşlardan yapılmış, düz çatı örtülü Vaftizhane ise özel bir ilgiyi hak etmektedir.Tarihi 10-11. yüzyıllara kadar uzanan (ancak bazı akademisyen ve tarihçilere göre 8-9. yüzyıllara bile atfedilebilir) bu yapı, iki giriş portalı ile karakterize edilir ve dört adet tek kanatlı pencere ile aydınlatılır. Orta-kuzey İtalya'da 5. ve 13. yüzyıllar arasında inşa edilen birçok vaftizhanede ortak olan sekizgen plan, Aziz Ambrose tarafından bu tür bir bina için ideal şekil olarak kabul edilir, çünkü yedi rakamı dünyevi yaşamı (yaratılışın altı günü ve Tanrı'nın dinlenme günü ile) ve sekiz rakamı sekizinci günü veya diğer dünyayı, vaftizin başladığı dirilişi gösterir.Ancak Sekizgen, anlamının başka yönlerini de gizlemektedir. Ottoad ya da Sekizgen, Sekiz sayısı tarafından temsil edilen sayısal ve sembolik bir varlıktır. Bu sayı, biri aktif diğeri pasif olan çift dördüncüyü çağrıştırır ve formların, mizaçların ve kozmik enerjilerin yapıcı dengesini özetler. Ezoterik gelenekte birçok sembol sekiz sayısından esinlenmiştir.Tapınak Şövalyeleri bile karmaşık sembolizmlerinde sekiz rakamına özel bir düşkünlük duymuşlardır: özellikle ilk zamanlarda resmi amblemleri olan Beatitudes Haçı tam olarak sekizgenden türetilmiştir.Başlangıçta duvarlar boyanacaktı ve köşelerde sütunlarla dönüşümlü olarak yarım sütunlarla noktalanan ve basit sütun başlıklarıyla doruğa ulaşan bir duvar örgüsüyle karakterize edilir. Bunlardan sadece biri oyulmuştur ve bir yüz ile bir kuşu tasvir etmektedir: muhtemelen Luka ve Yuhanna'nın sembolleri.Özellikle yüz, çekül şeklinde gözbebeği olan belirgin gözlerle karakterize edilmiştir; başın ortasındaki bir tutamdan ayrılan paralel, dalgalı şeritler halinde başa yapışan ve bir başlıkla örtülen bir saçla çerçevelenmiştir. İyi tanımlanmış tüyleriyle kartalın hem yüzü hem de özellikleri, başkenti 12. yüzyıla tarihlemektedir.Cemaat kilisesi ve vaftizhane, bu vadilerdeki diğer benzer yapılar gibi, eski bir Roma yerleşiminin yerinde durmaktadır. Bu durum, yıllar önce vaftizhanenin bir duvarında bulunan ve şu anda Parma Arkeoloji Müzesi'nde korunan Diana kültüne adanmış beyaz mermer bir adak sunağının keşfiyle de doğrulanmıştır.Bina her zaman bilim adamlarının ilgisini çekmiştir ve sunağın ve diğer Roma eserlerinin varlığı nedeniyle, daha önce paganlar için tam olarak Diana'ya adanmış kutsal bir yer olduğuna inanılmaktadır. Bitişiğindeki pleb kilisesi San Lorenzo'nun 14. yüzyılda yıkılmasının ardından tamamen yeniden inşa edildiği ve 1796, 1814 ve 1927 yıllarında restore edildiği unutulmamalıdır. Bugün kilise, yarım daire şeklinde apsisi ve yan şapelleri olan bir salon düzenine sahiptir.