W 1751 roku Karol III Burbon chciał umieścić wszystkich ubogich, sieroty i żebraków królestwa w jednej dużej budowli - jedną z kategorii, która była najbliższa sercu króla, byli weterani, którzy wrócili okaleczeni: ci, którzy służyli swojemu krajowi, mieli prawo do pomocy i obsługi. Struktura, znana również jako Palazzo Fuga, 'o Reclusorio i 'o Serraglio, zaprojektowana przez architekta Ferdinando Fuga, jest podobno największa w Europie, mimo że w porównaniu z początkowym projektem nie była całkiem kompletna.Liczby monumentalnego pałacu należą do największych na świecie: fasada ma ponad 350 metrów długości, 9 km liniowego rozwoju korytarzy, 430 i więcej pokoi rozmieszczonych na 4 poziomach, 8 metrów wysokości najbardziej majestatycznej sali i 100 000 metrów kwadratowych powierzchni użytkowej. Co tu dużo mówić, największy monumentalny pałac w Europie!Jest symbolem "oświeconej pobożności", która przewodziła działaniom burbońskich władców. Budowla typowo oświeceniowa, mająca na celu zakwaterowanie najuboższej ludności Królestwa. Budowla mogła pomieścić około ośmiu tysięcy poddanych. Goście pałacu, podzieleni według płci i wieku, byli następnie kierowani na ścieżkę, która miała ich doprowadzić do prawdziwego szkolenia w dziedzinie pracy.Jako ośrodek obserwacji młodocianych składał się z dwóch ogrodów, dwóch sal gimnastycznych, infirmerii, refektarza z kuchnią, warsztatu, pracowni rzemieślniczej, szkoły elementarnej i psychotechnicznej, dyrekcji dydaktycznej oraz rozległych dormitoriów, w których spali podopieczni.Dzieło to, wraz z innymi projektami, miało uczynić Neapol wzorcowym miastem renesansowym.Wśród wielu działań, które ten kompleks obejmował przez lata, są: szkoła muzyczna, zakład poprawczy dla młodzieży, szkoła dla głuchoniemych, więzienie i azyl, schronisko dla wywłaszczonych, schronisko dla zagubionych kobiet. Wszystko to bez utraty pierwotnego, charytatywnego śladu.Program reintegracji ubogich był następujący: mężczyźni poświęcali się nauce gramatyki, matematyki, muzyki, rysunku lub nauce rzemiosł ręcznych, takich jak krawiec, drukarz, szewc, tkacz i mechanik; kobiety, oprócz nauki, były szkolone w tkactwie i krawiectwie.Na wsparcie wydatków z tym związanych złożyli się Karol, sama królowa Maria Amalia, która ofiarowała swoją biżuterię, neapolitańczycy, ciała religijne ze znacznymi sumami i darowiznami dóbr kościelnych, wszystko na sumę miliona dukatów.Okres największej świetności przypadł pod kierownictwem Antonia Sancio, który potrafił w pełni wykorzystać zdolności intelektualne i zawodowe młodych ludzi.
