Altı saatlik saatler, "sözde Roma tarzı, zamanın geleneksel alt bölümlerini XII saatte değil, VI'da gösteren özel saatler. Bunlar, Roma'da 13. yüzyılın sonlarına doğru Kilise tarafından kabul edilen eski İtalik Saatleri çanların sesine işaret eden güneş saatleridir. Bu Saatler, zamanın ölçülmesinin, alışılmış olduğu gibi artık gece yarısından değil, gün batımından kısa bir süre sonra Avemaria akşamından itibaren başlaması dikkate alınarak belirlendi. Bu nedenle 24 saate varmak için elin dört tam turu gerekti, böylece gün her biri 6'şar saatlik dört aralığa bölündü. Zamanın daha iyi anlaşılmasını sağlamak için, sözde ribotta da sağlandı: yaklaşık bir dakika sonra, en dikkati dağılanlar için bile zamanı anlaşılır kılmak için aynı sayıda vuruş tekrarlandı. Daha sonra, İtalyan topraklarında Napolyon birliklerinin işgali oldu ve bu, günün gece yarısında başladığı ve on iki saatlik aralara bölündüğü Oltramontane veya Fransız saatlerinin getirilmesine yol açtı. Kısacası, bu tür zaman sayımı tüm Avrupa'da benimsenmiştir. Papalık devleti, Fransızlar kaldırıldıktan sonra, eski zaman ölçüsünü İtalik Saatlere göre geri getirmeye çalıştı, ancak artık evrensel bir sayma yöntemi haline gelen şeyi benimseyerek bundan vazgeçmek zorunda kaldı.
