Widać tu monumentalną inspirację książąt Longobardów ze Spoleto, w odbudowie kościoła, która miała miejsce w VIII wieku. Ta przeprowadzona przez Longobardów renowacja nadała wyjątkową spójność zarówno strukturze architektonicznej, którą wyznaczają kolumny nawy i prezbiterium, jak i wykorzystaniu rzymskich modeli dekoracyjnych. Fasada (odrestaurowana w 1997 roku) podzielona jest na dwie kondygnacje. Na dolnym znajdują się trzy marmurowe drzwi z architrawami ozdobionymi motywami roślinnymi, z których większość zbudowana jest z materiałów z epoki klasycyzmu. Na piętrze znajdują się trzy duże okna: centralne okno łukowe między dwoma oknami tympanonowymi. Wnętrze ma trzy nawy, wcześniej podzielone wysokimi żłobkowanymi kolumnami doryckimi, które podtrzymywały ogromne belkowanie: na nich znajdowała się okładzina prawdopodobnie wykonana ze stiuku, wzdłuż ścian nawy głównej, rzekomo innego porządku doryckiego. W kierunku dużego łuku absydy widoczne są oryginalne elementy począwszy od belkowania, które na przestrzeni wieków zostało zastąpione łukami wspartymi na pilastrach i kolumnach. Na końcu naw bocznych znajdują się trzy apsydy, dwie boczne są kwadratowe, a środkowa półokrągła. Prezbiterium na planie kwadratu wyraźnie różni się od struktury nawy głównej tym, że zachowało swój pierwotny wygląd belek: w czterech rogach znajdują się pary wysokich korynckich kolumn żłobkowanych, nad którymi znajdują się sekcje belkowania; jeszcze wyżej na oryginalnych wspornikach z dekoracją płaskorzeźbową znajduje się kopuła segmentowa, choć jej obecna forma może nie być pierwotna. Pośrodku absydy, w niszy, znajduje się fresk przedstawiający monogram i wysadzany klejnotami krzyż, który wraz ze śladami dekoracyjnych okładzin ze sztucznego marmuru przedstawia najstarszą dekorację malarską. Powyżej rozczłonkowany fresk z XIII wieku Madonna z Dzieciątkiem i Świętym, a obok XVI-wieczne Ukrzyżowanie Szkoły Hiszpańskiej. Na ścianach i w dwóch kaplicach wotywnych znajdują się freski z XIV i XV wieku.
