Top of the World
Prehistoria.Historia Conca della Campania - Zegar Kolegialny. Ośrodek rolniczy położony na północno-wschodnim zboczu starożytnego wygasłego wulkanu Roccamonfina, Conca della Campania rozciąga się na pagórkowatym grzbiecie wciętym przez rzekę Publìco, dopływ Volturno. Lokalizacja tego miejsca, o dużym znaczeniu dla kontroli dróg penetracji z Latium do Kampanii, doprowadziła do założenia, że człowiek był obecny na tym obszarze od czasów chalkolitu (epoka miedzi, około 5000 lat temu); w rzeczywistości artefakty z tego okresu zostały później znalezione na tym obszarze. W 2003 r. punktem zwrotnym w badaniach nad osadnictwem ludzkim na rozległym obszarze kompleksu wulkanicznego Roccamonfina było odkrycie w pobliskiej gminie Tora i Piccilli najstarszych śladów rodzaju Homo, jakie kiedykolwiek znaleziono: legendarnych "Ciampate del diavolo". Ciampate" są w rzeczywistości odciskami stóp Homo heidelbergensis i pochodzą sprzed 350 000 lat.Od ludności przedrzymskiej do benedyktynów.Według starożytnych historyków greckich, pierwszymi mieszkańcami obecnego terytorium Conca della Campania byli Ausoni, od których w czasach historycznych wywodzili się Aurunci, skupieni w Pagi i Vici. Później linia Sidicini z Teano zastąpiła linię Aurunci, a po wojnach samnickich nastąpiło ostateczne poddanie się władzy rzymskiej. Z tego okresu pochodzą znaleziska struktur murów, które prawdopodobnie były związane z rustykalną osadą w miejscowości San Domenico. Miejscowość ta prawdopodobnie wzięła swoją nazwę od pozycji, w której powstała. Jako starożytna posiadłość opactwa Montecassino, została założona przez tych samych mnichów, którzy po burzy najazdów barbarzyńskich, odzyskali nieuprawiane i dzikie ziemie i zbudowali gospodarstwa i wioski (i prawdopodobnie wspaniały dwór z cyklopowymi murami znany jako Castel Pilano, a później drugi, znany jako Castrum Conchae, który istnieje do dziś).Ojczyzna Hercypertów, Andegawenów, Aragończyków i księstwa.Z okresu wczesnego średniowiecza, który był szczególnie niespokojny dla całej południowej Italii, niemal jedynym świadkiem jest Erchemperto da Castel Pilano, najznakomitszy syn Conca, który swoją Historiola Langobardorum Beneventi degentium Erchemperti relacjonuje upadek chwalebnego ludu Longobardii Mniejszej, relacjonując m.in. wydarzenia z księstwa Kapui, z zależnym od niej hrabstwem Teano, pod którego jurysdykcję przypadło Castrum Pilanum. Ta graniczna twierdza między księstwami lombardzkimi a posiadłościami Montecassino została zaatakowana i zdradziecko zdobyta 9 września 881 roku, jak wspomina sam Erchemperto, przez hrabiego Kapui Pandonolfo z pomocą neapolitańczyków. Conca della Campania również doświadczyła tego samego losu co Montecassino i w 884 roku znalazła się pod żelazną kontrolą Saracenów. Z fundacji benedyktyńskiej, jak wspomniano, starożytna wioska została w X wieku scedowana na hrabiego Teano, ale w następnym stuleciu opat Atenolfo zażądał jej zwrotu. W 1049 roku panowie z Castrum Conchae nie ponieśli losu szlachty z Castel Pilano, zwycięsko przeciwstawiając się książętom lombardzkim z Kapui. W 1066 roku majątek został scedowany na Ryszarda I, hrabiego Aversa.W 1269 roku, za czasów Karola I Andegaweńskiego, Conca della Campania weszła w skład hrabstwa Teano. W połowie XV wieku, za panowania Aragończyków, stała się lennem rodziny Marzano, ale ponieważ utrzymywali oni wrogie nastawienie do Ferrante, król odebrał im lenno i początkowo nabył je jako część majątku korony, a następnie przypisał w 1467 roku rodzinie di Capua, która w 1481 roku uzyskała tytuł książąt.Od Di Capua do Invitti, aż po dzień dzisiejszy.Pod koniec XVIII wieku rodzina di Capua została zastąpiona przez Invitti, którzy przez ponad półtora wieku byli niekwestionowanymi panami Conca della Campania. Conca (dodanie "della Campania" nastąpiło po zjednoczeniu Włoch, dekretem z 9-11-1862) była jedną z gmin najbardziej zdewastowanych przez wojnę 1941-1945; poniosła liczne straty w ludziach, zniszczenia budynków imponujących wielkością i pięknem, takich jak historyczny pałac Galdieri Bartoli; pola minowe spowodowały przejmujące epizody i wiele niewinnych ofiar. Miasto poniosło znaczne szkody w wyniku trzęsienia ziemi z 7 i 11 maja 1984 roku. Historyczne centrum zostało zdewastowane, a liczne budynki zburzone; spowodowało to nieodwracalne zranienie lokalnego dziedzictwa historycznego i artystycznegoHerb Conca della Campania przedstawia cztery wieże, każda umieszczona w kwadrancie; są one koloru czerwonego i niebieskiego, zwieńczone złotą tarczą i otoczone wieńcem laurowym. Wskazują one na Castrum Conchae (pole niebieskie) i Castrum Pilanum (pole czerwone), pierwsze z nich zamknięte, aby przypomnieć, że Lombardowie z Kapui bezskutecznie próbowali je zdobyć w 1049 r.; drugie otwarte, ponieważ w 881 r. Pandonolfo udało się je zdobyć.
