De Maxxi Hadid is een project waar het licht is het materiaal van het project, is beperkt verticaal en bereikt een wijdverbreid ten dienste van de ruimtes van de tentoonstelling, De grote gift van Hadid voor Rome is een elegante, levendige, evenwichtige zodat de tentoonstelling van hedendaagse kunst te volgen met gemak, zonder overmatige afleiding, zoals het zou moeten zijn een ruimte voor hedendaagse tentoonstellingen. het project (1998-2009) richt zich op de stedelijke context, met behoud van een onverbrekelijke relatie met de voormalige kazerne, in een poging om continuïteit te geven aan een stedelijk weefsel dat wordt gekenmerkt door lagere gebouwen dan de hoge blokken die het terrein omringen. Op deze manier lijkt het centrum meer op een "stedelijke graft", een tweede huid van de plaats die bewoont. De Campus wordt zo een wereld om je in onder te dompelen. In plaats van rond kernpunten wordt het project georganiseerd en georiënteerd op basis van richtingsstromen en dichtheidsverdeling. Dit alles onderstreept zijn algemene karakter: poreus, immersief, een open ruimte. Meerdere omgevingen bestaan naast elkaar in een opeenvolging van tunnels verlicht door natuurlijk licht gefilterd door een bepaald dakbedekking systeem. De grote zaal op volle hoogte herbergt de receptie en introduceert het auditorium, galerijen voor permanente collecties, tentoonstellingen en ruimtes gewijd aan de cafetaria en boekhandel.
