Średniowieczny zamek Nocera Dolnego

Średniowieczny zamek Nocera Dolny, zwany także zamkiem parkowym. Pierwotna struktura znana jest od 984 roku w dokumencie Kodeksu dyplomatycznego Cavese, zwanym "firmitate noba nocerina de ipso Monticellum", ale Dwór prawdopodobnie pochodzi ze starszych epok. W pierwszym etapie życia zamek składał się z bardzo prostej konstrukcji-wieży z małym ogrodzeniem. W 1138 roku został zniszczony przez wojska Ruggiero II wraz z wsią. W czasach Federyki należał do rodziny Filangerów. W tym czasie na ławce z wapienia wykonano Arche z pięciokątną Wieża otoczoną czworobocznym płotem. Po bokach tego ogrodzenia znajdowały się jeszcze cztery wieże (z których dziś pozostała tylko podstawa). W tych latach pomieszczenia zamku służyły również jako więzienie, przetrzymywano tam więźnia aż do śmierci Helenę aniołów, wdowę po królu Manfredi szwabskim. W czasach andegaweńskich miała miejsce pierwsza poważna rozbudowa zamku. Od 1303 zapewnił także odbudowę systemu obronnego charakteryzującego się potrójnym murem, który ze szczytu wzgórza opadał na zbocza wzgórza, opasując ufortyfikowaną wioskę aż do potoku zwanego Saltera. W tych latach dorastał tam, a następnie był właścicielem Carlo Martello, przyjaciela Dantego i prawdopodobnie tam się urodził, ale oczywiście wychował tam Święty Ludwik Andegaweński. W 300 Giovanna i oddał go z miasta florenckiego Niccolo Acciaiuoli, który umieścił tam w 1362 Giovanni Boccaccio. W grudniu 1381 r.królowa Joanna I została schwytana i pozostała tam do 28 marca 1382 r.W 1385 r. papież Urban VI, podczas wojny o sukcesję w Joannie I, był przez kilka miesięcy oblegany przez wojska Karola III Durresa. Z zamku papież musiał stłumić spisek zapoczątkowany przeciwko niemu przez niektórych kardynałów. Wraz z przejściem do dynastii Aragońskiej miasto Nocera straciło na znaczeniu, jakim cieszyło się pod rządami Andegawenów. Obiekt powoli uległ awarii i nie został naprawiony, aby uchronić się przed bronią palną. W 1521 roku został zakupiony z miasta z Tyberiusza Carafa, pierwszego księcia Nocera, i był używany jako rezydencja Dożów do budowy luksusowego pałacu dożów, u podnóża wzgórza, gdzie do dziś w dawnych koszarach Vp, przez Ferdynanda I Carafa. Książę Nocera przekształcił część wzgórza w duży park do polowania na jelenie. Przeważnie jeździł tam w okresie letnim, aby cieszyć się aurami Saubiego, które są wlewane do nich przez wiatry, gdy palą je w czasie upałów. Jego spadkobiercy przenieśli się do Wielkiego Pałacu Książęcego, zbudowanego u podnóża małej góry. Stopniowo opuszczony, rozpadł się, aż w 800 roku został zakupiony przez baronów de Guidobaldi, którzy utorowali jego część, budując go na istniejącej willi mieszkalnej. Następnie przeszedł do sianokosów, które zburzyły całą południową stronę, aby zbudować pałac, który dziś widzisz.