سوسولا

سوسولا که با نام سوسولا نیز شناخته می شود، شهری باستانی در کامپانیا با ریشه های اسکان و اتروسکی بود. کاهش یافت زیرا توسط ساراسین ها ویران شد، ساکنان آن را رها کردند و هرگز بازسازی نشد، حافظه آن به دلیل باتلاق شدن و جنگل کاری منطقه از بین رفت، تنها در نیمه دوم دهه 1800 دوباره کشف شد. در محل قرار دارد: "کالابریسیتو" در بخش شمال شرقی شهرداری آسرا.از آنجا که در یک موقعیت استراتژیک قرار داشت، از طریق Via Popilia، مهم ترین جاده دوران باستان در جنوب ایتالیا می گذشت. تحت تسلط اسکی ها و بعداً اتروسک ها که آن را در یک دوازدهه با دیگر مراکز باستانی کامپانیا قرار دادند، بود. این صحنه چندین نبرد بین سامنیان و رومیان بود که بخش زیادی از ارتش خود را برای دفاع از خود در برابر سامنیان در آنجا مستقر نگه داشتند.نبرد سوسولا بین رومیان و سامنیان در زیر دیوارهای این شهر در سال 341 قبل از میلاد به یاد ماندنی بود: در آن رومیان به فرماندهی کنسول مارکو والریو کوروو سامنیان را شکست دادند. در سال 339 ق.م. آن را به عنوان یک civitas sine suffragio به سلطه روم تبدیل شد.در عصر جمهوری خواهان، پس از ویرانی کاپوا، یک شهر و بعداً یک استان بود، سپس با فرمان سیلا یک مستعمره نظامی بود.در اوایل قرون وسطی این مکان محل اسقف و محل سرپرستی لمباردها بود.در سال 880 توسط ساراسین ها ویران شد.این مکان غنی از بناها و کلیساها بود: بقایای کلیسای جامع باستانی تا پایان قرن 18 قابل مشاهده بود. در سیر نزولی آهسته اجتناب ناپذیر، ساکنان آن را به تدریج رها کردند تا اینکه عملاً حافظه اش را از دست دادند. تقریباً یکصد و پنجاه سال پس از ویرانی، همچنان ساکن بود، همانطور که توسط یک سند رسمی در سال 1028 توسط مورخ گائتانو کاپوراله پیدا شد. زمانی که این منطقه توسط جنگلی به نام "کالابریسیتو" اشغال شد، پادشاه فردیناند اول ناپل آن را تا سال 1830 به عنوان ذخیره‌گاه شکار تبدیل کرد. داشتن ساختمانی به نام "کازینا اسپینلی" (اکنون در ویرانه) در آنجا در سال 1778 بر روی بقایای شهر باستانی ساخته شده است. ویژگی این کلبه در این واقعیت نهفته است که ساختمان دارای برجی از دوران لمبارد است. اولین کاوش‌ها برای آشکار کردن سوسولا در سال 1872 تا 1886 توسط شمارش‌های اسپینلی دی اسکالیا، صاحبان منطقه و ویلا با برج لومبارد مجاور انجام شد. مصنوعات متعددی با طرز کار استثنایی پیدا شد. آنها در اقامتگاه باستانی قرار داشتند که به یکی از غنی ترین موزه های خصوصی آن دوره تبدیل شد.بسیاری از دانشمندان ایتالیایی و خارجی (فقط به یاد آورید آمدئو مایوری و فردریش فون دان[1]) هرگز از دیدن او در هنگام عبور از ناپل کوتاهی نکردند.بازدیدها تا آستانه جنگ جهانی دوم انجام شد: در سال 1943 فرماندهی آلمان بخشی از ویلا را که مورد احترام بود، از جمله موزه آن تا اکتبر همان سال اشغال کرد: در آن ماه، قبل از ترک ویلا، افسران آلمانی آنها را ترک کردند. جواهرات طلای غارت شده، نوع خاصی از طلا به نام "طلای اسپینلی".اشیای غارت شده ای که تا به امروز به دست نیامده اند علاوه بر ارزش مادی، دارای ارزش تاریخی نیز بوده اند، جواهرات بسیار کمیاب از دوران باستان، نمونه های منحصر به فرد و بی بدیل هنر زرگری باستانی. در سال 1945، سالی که جنگ در آن به پایان رسید، کلبه اسپینلی از تمام اثاثیه داخلی قرن هجدهم خلع شد، زیرا سربازان انگلیسی-آمریکایی از آنها به عنوان هیزم استفاده می کردند، به استثنای ویترین هایی که حاوی مهمترین بخش بود. یافته های باستانیتقریباً کل مجموعه سالم بود به استثنای برخی از گلدان‌های شکسته با ارزش کمتر که مایوری در مقاله‌ای که در نشریه «Il Fuidoro» [2] نوشته شده است، گفته است.از آنجایی که مکان دیگر امن نبود، بیوه اسپینلی بخش بزرگی از این مجموعه را به موزه ملی باستان شناسی ناپل - تحت نام "مجموعه اسپینلی" - اهدا کرد، جایی که هنوز در ویترین های ویژه در بخش ماقبل تاریخ به نمایش گذاشته می شود.ساختمان ویلا در حال حاضر به عنوان یک دارایی دارای منافع تاریخی - باستان شناسی هم توسط قانون 01/06/39 شماره 1089 و هم توسط D.P.R. سال 1977، شماره 616 و اصلاحات بعدی.نکته دردناک: شهر باستانی امروز، که به نور نشان داده شده است، تنها بخش کوچکی از آنچه در گذشته بوده است، باستان شناسان فرض کرده اند که گسترش بیشتر از محوطه باستانی پمپئی است.