شکل کنونی خود را تنها از اواخر قرن هجدهم با ساختن نظم دوریک به خود گرفت. Palazzo Salerno (اواخر قرن 18)، Palazzo della Prefettura (1815)، و ایوان تماشایی نیم چرخرواقی که در سال 1809 توسط جیواکینو مورات ساخته شد، چند سال بعد توسط کلیسای بنای یادبود S. Francesco di Paola که به دستور فردیناند اول برای تحقق عهد برای فتح مجدد پادشاهی ساخته شد، در مرکز تکمیل شد. ناپل کلیسا با نمای نئوکلاسیک با ابهت خود - با الگوبرداری از پانتئون در رم - و گنبد بزرگی که بالای طبل استوانه ای بلند قرار دارد، بر میدان مسلط است.یک پرونائو با شش ستون و دو ستون یونی که توسط یک تمپان مثلثی بر روی آن قرار گرفته است، قبل از نمای کلیسا قرار دارد. در طرف مقابل، به سمت دریا، کاخ سلطنتی پسزمینه میدان را تشکیل میدهد که در سالهای 1600-02 توسط دومنیکو فونتانا به دستور نایب السلطنه فرانته دی کاسترو ساخته شد. قدمت نمای میدان به ساختمان اصلی - اگرچه طاق های رواق به طور متناوب توسط وانویتلی به دلایل ایستا در پایان قرن هجدهم پر می شد - و حیاط افتخار. بقیه ساختمان ابتدا توسط جواکینو مورات و کارولینا بناپارت با افزودن تزیینات و اثاثیه نئوکلاسیک، تا حدی از تویلری، دگرگون شد و بعداً پس از آتش سوزی توسط فردیناند دوم، که پلکان بزرگ را با تزئینات به یاد ماندنی غنی کرد، بازسازی شد. باغ معلق را در جبهه جنوبی ایجاد کرد (1837).در نقاط کانونی میدان بیضوی، دو مجسمه سوارکاری برنزی چارلز سوم بوربن، زاده خانواده - اثر آنتونیو کانووا - و فردیناندو اول، پسرش قرار دارند. نگاه اجمالی از وزوویوس - در تصویری که حتی با برف سفید شده است - بین کاخ سلطنتی و کاخ دلا پرفتورا قاببندی شده است.
