پناهگاه مدونا دل آرکو

این دکه روزنامه فروشی در چند کیلومتری پایتخت جنوب ایتالیا، در قلمرو شهرداری سنت آناستازیا در ناحیه ای که به دلیل وجود طاق های قنات رومی باستان «آرکو» نامیده می شد، قرار داشت. بنابراین تصویر "Madonna dell'Arco" نامیده شد.دکه روزنامه فروشی، به عنوان fr. لودویکو آیرولا، در نوشته‌ای از اواخر قرن هفدهم، توسط «یک مخروط کوچک، فقیر و باستانی کارخانه‌ای شکل گرفت که در آن با شکوه‌ترین مریم باکره با رنگ‌های ساده با چهره‌ای بزرگ و بسیار محترم دیده می‌شد». این نقاشی قطعاً از شایستگی های هنری برخوردار نیست، اما بیان غم انگیز چهره ای که دو چشم درشت بر آن غالب شده است، چشمگیر است که تأثیری در نفوذ در روح بیننده دارد و خاطره ای فراموش نشدنی از خود به جای می گذارد.در 6 آوریل 1450 یک رویداد فوق العاده رخ داد. مرد جوانی که در حال بازی با توپ پتک بود، نتوانست توپ را جلوتر از حریفش ببرد، زیرا توسط تنه درخت نمدار که در نزدیکی زیارتگاه مدونا دل آرکو قرار داشت متوقف شد. او شروع به فحش دادن وحشیانه کرد و در نهایت بدون رضایت توپ را به گونه چپ تصویر مقدس پرتاب کرد که بلافاصله خون از آن شروع به چکیدن کرد. اگر کنت سارنو فوراً مداخله نمی کرد، مرد جوان فحشا قطعاً لینچ می شد. این معجزه توده عظیمی از مؤمنان را به خود جلب کرد که درآمد پولی زیادی نیز به همراه داشت. اختلاف طولانی بین اسقف نولا، شهرداری و دومینیکن ها به وجود آمد. کار برای ساختن پناهگاه مدونا دل آرکو (که شامل ادیکول و کلیسای کوچک ساخته شده در اطراف آن بود) در سال 1593 آغاز شد و در سال 1610 به پایان رسید، اما قبلاً در سال 1594 پاپ این پناهگاه را به پدران دومینیکن اختصاص داد. مدیریت زمان نیز با این حال، جنجال های جدید و تلخ کم نبود: شهرداری درخواست کمک کرد، که آنها همیشه با پرداخت آن موافقت نکردند یا فقط بخشی از آن را دادند. در میان همه این مشاجرات زشت، معجزه بزرگ دیگری رخ داد (نوشته شده توسط دفتر اسناد رسمی کارلو اسکالپاتو دی نولا در سال 1675): معجزه ستارگان. یکی از مذهبی های صومعه هنگام نماز، ستاره های طلایی کوچکی را دید که در اطراف کبودی گونه چپ مدونا می درخشند. او با این تصور که این یک توهم است، قربانی را نامید، سپس پیشرو و در نهایت همه مذهبیان دیگر را نامید. مشخص شد که این یک معجزه واقعی است. متعاقباً اسقف نولا، نایب السلطنه ناپل، اسقف اعظم مانفردونیا وینچنزو اورسینی (دومینیکن، پاپ آینده بندیکت سیزدهم) و دیگر مقامات هجوم آوردند که همگی در مقابل چنین اعجوبه ای غرق شده بودند. قبلاً معجزات دیگری نیز وجود داشت. یکی مربوط به شهادت نسبتاً منحصر به فردی است که توسط اورلیا دل پرته، از سنت آناستازیا ارائه شد. به منظور دریافت عفو، در روز دوشنبه عید پاک 1589، او در حالی که دو پای مومی را به عنوان نذری حمل می کرد، به کلیسای کوچک طاق رفت، که یکی از آنها در میان جمعیت مومنان افتاد و شکست. زن، یکی دیگر را به زمین انداخت و شروع به کفر گفتن به مدونا کرد که او را نقاشی کرده بود و به او احترام می گذاشت. دقیقاً بعد از یک سال، در طول شب، پاهای او جدا شد. آنها پنهان بودند، اما مردم آنها را از خاک بیرون آورده بودند. حتی امروزه می توان آنها را در یک قفس آهنی باستانی به نمایش گذاشت. معجزه دیگری در سالی رخ داد که در آن تصمیم گرفته شد معبد فعلی را با سنگ مرمر بپوشانند. سنگ بزرگ وزوویی مانع از ادامه کار شد و به هیچ وجه امکان برداشتن آن وجود نداشت. تنها چیزی که برای معمار بارتولومئو پیکیاتی (در حالی که سنگ را لمس می کرد) باقی می ماند این بود که با ایمان بسیار به مدونا دعا کند. نیمی از سنگ پاره شد و روی زمین افتاد. در کلیسا به نمایش گذاشته شد، اما به زودی باید توسط مؤمنانی که تکه هایی از آن را برای ارادت (بیش از حد) برداشته بودند، محافظت می شد. سپس آن را در یکی از ستون های معبد در بالا قرار دادند. در پشت معبد یک تخته سنگ مرمر سیاه با کتیبه ای وجود دارد که حفاظت دریافت شده توسط بیش از 8000 نفر را به یاد می آورد که در طول فوران وزوویوس از 15 دسامبر 1631 تا 20 ژانویه 1632 به پناهگاه پناه بردند. آن را روی دستمال قرار می دهند، سپس آن را روی پیشانی خود می گذارند در حالی که از مدونا کمک می گیرند. در سمت چپ معبد با تصویر مدونا، یک چراغ نفتی به یاد شفای که بسیاری از مومنان از طاعون سال 1656 به دست آوردند، برای همیشه می سوزد. از وفاداران، رهیبان دومینیکن، به مناسبت جشن سال 2000، موزه Ex Voto را در پناهگاه مدونا دل آرکو (در وهله اول در اروپا و جهان) تأسیس کردند که لوح ها، اشیاء نقاشی شده را جمع آوری می کند. قفس گرانبها و باستانی حاوی پاهای اورلیا دل پرته.