از سال 1566 تا 1806 متعلق به دانشگاه کارملیت ها بود که احتمالاً نام فعلی آن را به آن داده است، سپس (در سال 1814) به مالکیت شهرداری تبدیل شد که تالار شهر را در محوطه صومعه ساخت.در نیمه دوم قرن نوزدهم توسط پدران پیسان (از جماعت مقدس پیتر پیزا) اداره می شد که بقایای سنت آفرودیت را در آنجا قرار دادند.نمای باروک کلیسا به دو راسته تقسیم می شود و ستون های برجسته با طاقچه هایی را نشان می دهد که در فضاهای بین آنها قرار گرفته اند. در سمت راست، برج ناقوس مربع شکل، در دو سطح با گنبدی تزئین شده با کاشیهای پلیکروم بالا میرود.با یک شبستان و نمازخانه های فرعی (دو تا در هر طرف)، فضای داخلی کلیسا ساده و هماهنگ است. پیش از آن یک بند کوچک (دهلیز) پوشیده شده توسط طاق های متقاطع پوشیده شده توسط طاق کر بر روی آن قرار دارد.این کلیسا نگهبان آثار مهمی از جمله مجسمه چوبی به نمایندگی از مدونا دل پرتو است که هر یکشنبه اول ژانویه در خیابانهای شهر حمل میشود، بوم نقاشی نیمه دوم قرن هجدهم که مدونا دل کارمین را به تصویر میکشد. بر روی محراب مرتفع و مقبره ترزا استرامبون قرار داده شده است، زیبا و با سنگ مرمر چند کروم که قدمت آن به قرن هجدهم باز می گردد.
